Week 3/2 – Week 4

17 januari – De chirurg had voorspeld dat Michael, sneller dan hij zelf zou denken, min of meer zou wennen aan de oncomfortabele positie en dat lijkt inderdaad zo te zijn. Op zaterdag voelt Michael zich klaar om naar huis te gaan, met enige stress weliswaar, maar wetende dat we binnen het half uur terug in het ziekenhuis kunnen zijn als dat nodig zou zijn. 

18 januari – De eerste nacht thuis is relatief goed verlopen, we wagen ons zelfs aan een kort wandelingetje. Outside is free en de buitenlucht doet ons allebei deugd.

19 januari – De zwelling lijkt weer wat toe te nemen. We houden ons hart vast, maar het blijft draaglijk dit keer.

20 januari – De piano staat al drie weken te blinken of stof te vergaren, het is maar hoe je het bekijkt. Ik overweeg nog maar eens om volledig te stoppen met de muziekschool, maar ik weet dat ik het me zal beklagen, dus ik ga dan toch maar naar de les. Ik krijg een nieuw stuk, heel toepasselijk ‘When tides change’ getiteld.

21 januari – Door het wandelen de voorbije dagen voelt Michael dat de pijn in zijn knie wat toeneemt. We nemen het zekere voor het onzekere en laten het verder onderzoeken. De huisarts schrijft een CT/echo voor, want de eerste weken na een operatie waarin een hele ijzerwinkel wordt geplaatst, willen sommige ziekenhuizen het risico niet nemen om een MRI uit te voeren. We zijn ondertussen ook wat risico-avers geworden, dus wij vinden dat helemaal goed.

22 januari – De CT/echo bevestigt het vermoeden van een breukje aan het tibiaal plateau. Dat kon er nog wel bij zeker? Michael krijgt een gespecialiseerde kniebrace aangemeten, een gips of operatie is gelukkig niet nodig. Evengoed wordt hij nu nog verder in zijn bewegingsvrijheid beperkt en dat is op zijn zachtst gezegd wel balen.

23 januari – De draadjes van operatie 2 mogen eruit. Op basis van eerdere beschrijvingen van zijn arm, verwachtte ik me aan het monster van Frankenstein, maar dat valt gelukkig goed mee. De hechtingen zijn goed genezen en zien er heel fijn uit, dat is dus goed nieuws. En we krijgen nog meer goed nieuws, het ellebooggips mag vervangen worden door een voorarmgips. De controlefoto bevestigt dat alles nog netjes op zijn plaats zit, al kregen we eerst wel een hartverzakking toen de assistent door de beelden scrolde en casual zei dat de ulna toch terug uit de kom gesprongen was. We staarden elkaar aan, de moed zakte ons in de schoenen. Toen hij even later opkeek en zag dat we van de kaart waren, verontschuldigde hij zich omstandig: “Oh sorry, dat is niet van vandaag hè, ik ben gewoon eens terug aan het kijken in je dossier want ik heb je al even niet gezien. Vandaag ziet het er goed uit hoor.” Geen probleem joh, een stresske meer of minder, daar draaien we ons hand niet meer voor om (pun intended)!

Op weg naar huis, trakteren we onszelf of een koffiekoek bij Paulus om dit kleine stapje voorwaarts te vieren. Stap voor stap, dag voor dag, we komen er wel.