Week 2

7 januari – Ik word wakker en Michael ligt al te scrollen naast me. Hij heeft een moeilijke nacht achter de rug. De zwelling lijkt alleen maar toe te nemen, hij heeft het gevoel dat het gips ongezond knelt. Ik spring in mijn kleren en geef Tess vlug een wandelingetje. Ondertussen contacteert Michael de chirurg, die hem meteen een afspraak geeft in de gipskamer. Het sneeuwt. Ik rijd niet graag in de sneeuw. Er zijn veel mensen rondom mij die dat duidelijk ook niet graag doen. We doen er ruim anderhalf uur over om in Brugge te geraken. Het gips wordt wat meer opengemaakt, Michael en zijn arm krijgen meer ademruimte. Eens terug thuis krijg ik een pluim op mijn hoed van onze alpha male, “goed gereden”, zegt hij. Ik draai eens met mijn ogen, maar besef dat deze rit er misschien wel voor heeft gezorgd dat ik de volgende keer minder bang zal zijn om te rijden als het sneeuwt. Elk nadeel heeft zijn voordeel zeker?

10 januari – Michael stelt het goed, ik vertrek met Loïc naar Spanje voor het trainingskamp van de ploeg. Ik doe dat met gemengde gevoelens, enerzijds wil ik thuisblijven en er zijn voor Michael, anderzijds wil ik mijn belofte aan Loïc ook nakomen. 

12 januari – Michael heeft weer meer last. Heeft hij zich wat overdaan zo alleen thuis?

13 januari – Michael krijgt een volledig open gips, want de pijn en de zwellling zijn niet te harden. Ondertussen word ik wat zenuwachtig in Spanje. Het nieuwe gips lijkt soelaas te brengen, dus ik ben enigszins gerustgesteld.