Den Grooten Oudejaarsrit

 

De dag was eindelijk aangebroken, vandaag zou de Gentse Connectie hun jaarlijkse Grooten Oudejaarsrit afwerken en niets, ook geen gladde wegen, zou daar verandering in brengen. 

Ik hoorde op de radio dat het spiegelglad was, vooral in West-Vlaanderen. Daar vroeg de gouverneur met aandrang om binnen te blijven. De rit ging richting West-Vlaanderen, ik twijfelde, zou ik een berichtje sturen? Zou ik bellen? Ach nee, dat zou geen zoden aan de dijk brengen toch. Ik zou weggezet worden als overbezorgde bangerik, er zou eens goed mee gelachen worden en ze zouden hun tocht hoofdschuddend verderzetten.

Ik was net begonnen aan de voorbereidingen van ons eindejaarsetentje, sloot mijn piano om ze af te stoffen (belangrijk, dit komt later nog terug) want zwarte lak is nu eenmaal onverbiddelijk eerlijk, toen de telefoon ging. 

“Elke, het is Tiesj. Michael is gevallen en heeft zijn pols gebroken,” klonk het, heel kalm en bedaard. “Wil je hem even spreken?” Veel verder dan wat gekreun van zijn kant kwamen we evenwel niet. Tiesj en Bert schoten samen met mij in regelmodus. Ze belden een ambulance, brachten zijn fiets veilig onder in het Q8-tankstation (dankjewel Q8!) en lieten me weten waar ik zowel de fiets als Michael kon vinden. Ik bracht Aurélie naar mijn ouders, want zij zou wat later de trein nemen naar een vriendin om samen oudjaar te vieren, propte nog snel een boek in mijn tas en reed naar Waregem. Ik haalde eerst de fiets op en reed pas dan naar het ziekenhuis, ah ja, ik had tijd. Toch?

“Ah, mevrouw, bent u de echtgenote van die man met dat fietsongeluk? Het ziet er niet goed uit.” Slik. “Hoe bedoelt u? Hij heeft toch gewoon zijn pols gebroken?” En daar lag ie dan, te trillen van de pijn, koersschoenen nog aan, kleren opengeknipt. “Sorry,” zei hij. Ik waande me even Vincent Vega en keek niet begrijpend rond, maar hij had het wel degelijk tegen mij. "Niet nodig jong, kan gebeuren he. Dat hoort erbij en er bestaan geen slimme accidenten."

“Mevrouw, wij moeten hem NU meenemen naar de operatiekamer. U mag terug naar huis gaan en eens bellen over 1,5u en dan kan u tijdens het bezoekuur terugkomen, want we gaan externe fixateurs (sic.) plaatsen. Brengt u dan zijn spullen maar mee, want hij zal minstens 1 nacht moeten blijven.” 

Ze reden zijn bed weg, ik had nog juist de tijd om hem een kus te geven en hem sterkte en succes te wensen. En pas toen begon het me te dagen, dit is niet zomaar een polsbreuk, want waarom zouden ze hem anders zo snel opereren, op oudejaarsdag nog wel?

Daar stond ik dan, als een onnozel wicht met een boek in haar hand, omdat we toen Loïc zijn pols brak enkele weken daarvoor wel wat tijd in de wachtzaal hadden doorgebracht en ik de tijd die ik nu met Michael in de wachtzaal zou doorbrengen niet al scrollende wilde doorbrengen. Ik droop af, niet goed wetende waaraan me te verwachten

Ondertussen hebben we tot onze eigen scha en schande geleerd dat de ene polsbreuk de andere niet is, maar daarover later meer.