Week 3/1

14 januari – Wat een rotnacht, zowel Loïc als ik hebben slecht geslapen. Maar eens ik mijn Whatsapp berichten open, verzinkt dat in het niets. “Nele, Eric, kunnen jullie Tess ophalen, ik ben op de spoed.” Mijn hart zinkt in mijn schoenen. Ik bel, ik luister, ik zeg: “Ik kom naar huis.” “Neenee, niet nodig, blijf daar maar, je kan hier niets doen.” Ik overleg met onze teamarts: “Als het mijn vrouw was, ging ik naar huis,” zegt hij. Iets meer dan 3u later zit ik op het vliegtuig. Ik regel nog snel een reistoelating voor Loïc, als minderjarige heeft hij die nodig om alleen te reizen. Shout out naar de Stad Deinze voor hun snelle reactie en hun vriendelijkheid aan de telefoon, dat deed deugd.

Als ik aankom in Brugge, is Michael al terug op zijn kamer. Hij is al geopereerd aan een acuut Carpaal Tunnelsyndroom. Een kleine setback, denken we bij onszelf, maar kan gebeuren niet waar? Onze reis naar México in de krokus zullen we evenwel best annuleren.

15 januari - De nacht is goed geweest, de ochtend ook. Tot Michael een berichtje stuurt: “Ik moet straks weer geopereerd worden, de ulna is terug uit de kom en moet gepind worden.” We breken allebei, dit kon er eventjes niet meer bij. Ik ben boos op mezelf, ik moet me sterk houden, want er mag maar een van ons twee in zak en as zitten en dat is Michael, want hij moet dit ondergaan. Ik verman me, mijn ouders bellen en vragen of ik kom eten, ik breek opnieuw, maar bij hen mag dat. Ik rijd naar het ziekenhuis en vlucht in mijn werk tot ze Michael terugbrengen. Hij gaat niet geweldig goed met hem. Hij heeft een zeer onaangenaam gevoel en vindt geen goede houding. De pols is op een relatief onnatuurlijke manier gefixeerd omdat het zijdelings draaien van de pols zelfs passief tijdens de operatie moeilijk ging. Hij moet de nacht proberen door te komen, als dat lukt krijgt hij morgen een ellebooggips dat hem wat extra steun zou moeten bieden. Als het niet lukt, worden de pinnen morgen herplaatst in neutrale positie. Fingers crossed dat dat niet nodig zal zijn.

Ik haal Loïc op op de luchthaven en bel nog eens met het ziekenhuis. Michael is wat kalmer en slaapt. Ik check mijn telefoon verschillende keren tijdens de nacht, geen nieuws is goed nieuws?

16 januari – Ik bel met het ziekenhuis. Het is een moeilijke nacht geweest, zeggen ze, maar rond 4-5u kregen ze de pijn onder controle. Hij slaapt nu en ze laten hem slapen. Ik informeer de familie en amper enkele minuten later laat Michael weten dat de nacht redelijk was en beter is verlopen dan verwacht.