Vijftien

Dag broerke

Het is weer gebeurd, er is nog maar eens een jonge renner overleden. Enkele weken geleden was het, en het kwam allemaal weer iets te dichtbij.  Milan Bral, de broer van een ploegmaat van Loïc, de neef van Sep Vanmarcke, met wie ik in het verleden nota bene nog van gedachten wisselde over veiligheid op de fiets.

Het zette een rollercoaster van emoties in gang. Een jonge gast, voor wie het leven nog moest beginnen. Alweer een gezin dat dit verlies moet doormaken, siblings die hun broer verliezen en waarvoor het leven davert op zijn grondvesten. Het overlijden van Milan duwt me ook met de neus op de feiten. Ik mag dan wel zeggen dat ik niet bang ben tijdens de koers, maar het risico dat Loïc en Michael lopen tijdens hun trainingen is natuurlijk vele malen groter. Er vormt zich een knoop in mijn maag en een krop in mijn keel. Hoe fokking gevaarlijk is dat wielrennen toch? 

De voorbije maanden zijn extreem pittig geweest, broerke, en dat hebben we enkel en alleen aan het wielrennen te danken. Loïc viel op zijn eerste training in Spanje in december en brak zijn pols. Michael viel op zijn laatste training van 2025 en verbrijzelde zijn pols, hij revalideert nog steeds en helemaal goed komt het nooit meer. Mijn ploeg, jouw ploeg heeft de voorbije maanden zoveel wijzigingen ondergaan dat de grond onder mijn voeten wegzakt. Mijn opdracht bij de ploeg komt op de helling te staan en dat raakt me meer dan ik met een pen kan beschrijven. 

En toch, broerke, blijven we maar doorgaan, krabbelen we steeds weer recht, want hier ademen we wielrennen, de fiets maakt als het ware deel uit van ons DNA. Het wielrennen heeft ons al veel afgenomen, dat is zeker, maar als ik alles in de balans leg, slaat de weegschaal nog steeds door naar het positieve. Het is samen met atletiek de mooiste sport ter wereld, maar het is tegelijkertijd een ongemeen harde, onveilige sport. 

In welke sport vallen meer doden? I’ll wait. 

Op dagen zoals vandaag vind ik het moeilijk om die silver lining te blijven zien, want de bottom line blijft dat jij er niet meer bent en als je niet had gekoerst, had ik je misschien wel nog bij me gehad. Alleen zal niemand dat ooit weten en is er geen ‘als’ in dit verhaal. We zijn 15 jaar verder, broerke, maar ik mis je nog steeds even veel als op dag 1. Blijf je ook het komende jaar dicht bij me?

Dikke kus van je zus,
Elke