Week Six - Seven

Babysteps, maar we zijn er dankbaar voor. Op 5/2, exact drie weken na de plaatsing van de pinnen (operatie 4) die de ongehoorzame ulna op haar plek moesten houden, verwijderde de chirurg de pinnen weer. Het is en blijft een moeilijke afweging tussen het maximaliseren van de (toekomstige) mobiliteit en het garanderen van stabiliteit. De bal ligt nu in het kamp van de pols. No pressure, beste pols, maar wij verwachten dat jij het beste van jezelf geeft bij het creëren van verklevingen en littekenweefsel en what not, om zo het best mogelijke scenario te kunnen realiseren. 

Op maandag 9/2 krijgt Michael zijn eerste sessie kine op de gespecialiseerde handrevalidatie in het UZ Gent. Hij gaat er met een bang hartje naartoe. Wat als die eigengereide ulna hier nog niet klaar voor is? 

Vóór de tweede sessie kine, passeren we nog eens in Brugge: de CT wijst uit dat alles netjes op zijn plaats zit en de chirurg is voorzichtig positief. De babystep is niet opeens een giant step geworden, maar we hebben toch een nieuwe mijlpaal bereikt in het herstel, de revalidatie kan nu echt en op volle kracht (al is dat zeer relatief) van start gaan.