Michael en Elke

Ze stapt!

2012-03-02T22:42:00.001+01:00

Op kerstdag zette Aurélietje haar eerste stapje alleen en overbrugde zo de volledige halve meter tussen de zetel en de salontafel. Sindsdien was het wachten tot ze er écht aan zou beginnen. Natuurlijk hadden we toen al kunnen weten dat ze dat pas aan 16 maanden zou doen. Voor alle doe-dingen (rollen, zitten, zelf gaan zitten, rechttrekken, stappen achter een karretje, met de brandweerwagen rijden, enz.) neemt ze immers exact een maand meer tijd dan haar grote broer. En inderdaad, ze heeft tot deze week gewacht en de schrikkeldag uitgekozen om eraan te beginnen.

En zo kwam ons kleine meisje op 29 februari 2012 parmantig op ons toegestapt, handjes in de lucht, poepje achteruit. En eens bij ons aangekomen, trakteerde ze zichzelf in alle bescheidenheid op een groot applaus.

Transalp 2011 - Etappe 7 en 8

2012-02-29T19:22:00.002+01:00

Vrijdag 22 juli 2011: Transalp Etappe 7.
San Martino di Castrozza (Italië) - Trento (Italië): 123 kilometer en 2598 hoogtemeters.

De zevende en voorlaatste etappe, van San Martino naar Trento, was met 2600 hoogtemeters en 123 kilometer misschien niet de zwaarste maar wel veruit de langste van deze Transalp.
Op de korte klim waarmee we begonnen verloor ik Ron even uit het oog in de drukte. Na even de benen stilgehouden te hebben, kwam hij weer aansluiten. Hij gaf aan dat het hem iets te hard ging in de aanvangsfase. Na ongeveer 5 kilometer gereden te hebben mochten we ons opmaken voor 30 kilometer daalplezier. Hoewel het goed vooruit ging bleef het heel druk en zat inhalen er niet echt in. Gelukkig bleven wij gespaard van echte opstoppingen want achteraf hoorde ik dat er in het achterveld veel tijd verloren werd door filevorming. Ook op de fiets is dat dus mogelijk, zeker als je in het begin van een snelle etappe met een paar flessenhalzen in de vorm van single tracks te maken krijgt.

Na 35 kilometer kondigde zich de enige echte beklimming van de dag aan, de Passo Cinque Crocci. 1300 hoogtemeters en 20 kilometer klimmen, niet heel steil dus maar wel lang. Met 5 teams begonnen we eraan, Simon en Matthias zaten er ook bij. De eerste kilometers voerde ik de groep aan, Ron leek een iets mindere dag te hebben maar kon wel net volgen. Na ongeveer 5 kilometer werd het commando overgenomen door Matthias die ondanks zijn gehavende linkerflank - de dag voordien was hij vrij zwaar ten val gekomen - weer zeer sterk oogde. Uiteindelijk reed hij op zijn eentje van ons weg - hij was duidelijk de beste klimmer van ons groepje - om op die manier in de afdaling wat trager te kunnen rijden.
Op weg naar de top viel de groep echter volledig uiteen en was het elk team voor zich. Ron en ik kwamen als tweede team van de 5 boven. Als een roofvogel in duikvlucht lieten we ons naar beneden vallen. In een mum van tijd gingen we op en over Matthias. De tweede helft van de afdaling verliep zo mogelijk nog sneller en voor we het wisten stonden we weer beneden. Geen idee welke snelheden we hier haalden, maar het was ongetwijfeld de maximumsnelheid van de volledige 8 dagen. Nergens anders heb ik de schijfremmen zo voelen bijten, de schijven moeten rood gloeiend gestaan hebben want na de rit zag ik de blauwe verkleuring op het metaal.
Na de afdaling volgde een lang stuk van ongeveer 30 kilometer in zeer licht oplopende lijn. Belangrijk dus om in een goed groepje te belanden en na de bevoorrading op 80 kilometer lukte dat ook. We leerden er "the Danish Machine" kennen, een Deen die met zijn krachten geen blijf wist. Hij nam ongeveer de gehele 30 kilometer - licht oplopend en met tegenwind - voor zijn rekening. Dat hij zijn ploegmaat het snot voor de ogen reed leek hem ook onverschillig te laten. Op die manier haalden we nog verschillende teams in en aan de voet van de laatste, relatief korte klim vonden we nog net aansluiting bij een groepje van 4 teams.
Ik verteerde de overgang vlot en vond al snel weer het juiste klimritme, Ron had het iets lastiger maar zette alle zeilen bij om te volgen. Met ongeveer 6 teams begonnen we aan de laatste afdaling. We bleven attent vooraan in de groep meedraaien en trokken op die manier aan het langste eind, we wonnen de chaotische spurt.
22ste werden we in 4 uur en 38 minuten. Opnieuw enkele plaatsen beter in het klassement en de top 20 begon stilaan in bereik te komen, maar terwijl ik naar het einde toe steeds sterker begon te rijden leek het vuur bij Ron een beetje te doven. Hoewel afsluiten met een top 20 notering heel mooi zou zijn, maakten we daar geen doel van. Voor ons allebei primeerde het verlangen na 8 dagen heelhuids aan te komen in Riva.
De aankomst in het zonnige historische centrum van Trento was genieten. De catering was op zijn Italiaans en dus zeer lekker, de sfeer na onze beste prestatie uitgelaten.
Na een tip van een lokale Italiaanse in ons hotel vonden we 's avonds een schitterend restaurantje met terras langs de oude stadsmuren van Trento. Overheerlijke Italiaanse keuken en wijn, ik hield me niet in want in deze etappe werd duidelijk dat goed eten en drinken recht evenredig staat aan goed presteren...

Zaterdag 23 juli 2011: Transalp Etappe 8.
Trento (Italië) - Riva del Garda (Italië): 76 kilometer en 2162 hoogtemeters.

De achtste en laatste etappe van de Transalp 2011. Nog 76 kilometer en bijna 2200 hoogtemeters te overwinnen alvorens we in Riva mogen vieren. Niet de zwaarste etappe maar van rustig uitbollen zou toch ook geen sprake zijn. Bovendien was het weer opnieuw omgeslagen, een half uur voor de start begon het te regenen maar gelukkig was het deze keer niet koud en zou in Riva de zon weer schijnen.
Voor de eerste keer deze Transalp konden we eens helemaal voorin postvatten tussen de profs. In de eerste kilometers waren we er immers in geslaagd mooi op te schuiven en aan een rond punt sloten we helemaal voorin aan door binnenkant bocht te kiezen. Dat kwam goed uit want kort daarna kwamen we aan de voet van de eerste klim die begon met een echte flessenhals waar wij gelukkig weinig of geen hinder van ondervonden door onze positie vooraan.
In de eerste kilometers werd meteen duidelijk dat de trend van de voorbije dagen zich doorzette: ik reed weer iets sterker en Ron wat minder. Ik wachtte hem op en halverwege de eerste klim gaf ik hem af en toe een duwtje om het tempo erin te houden. Toen we de top bereikten was het nog altijd aan het regenen maar de temperatuur viel nog steeds mee. In de afdaling was het dus extra opletten maar van onderkoeling was geen sprake.
Na de eerste klim volgden nog enkele kortere hellingen maar het lange klimwerk zat erop. De finish naderde maar concentratie bleef vereist, dat werd duidelijk wanneer Ron een bocht miste in een afdaling. Gelukkig zonder veel erg, de klap werd hoofdzakelijk opgevangen door zijn remhendel die hij daarna kon terugplooien. De plaatsen die we daardoor verloren maakten we snel weer goed. Even later liet ook ik me vangen en ging na een schuiver het decor in, maar ik kon meteen weer aansluiten.
De laatste klim was weliswaar volledig verhard maar toch echt mooi, de weg slingerde langs de flank en door galerijen naar boven. Vanop de top konden we, hoewel we nog 30 kilometer moesten rijden, het Gardameer reeds zien liggen. Een prachtig zicht, het was intussen droog geworden en de zon begon door het wolkendek te priemen.
Met een tiental bikers reden we door de wijngaarden richting Riva. Ik had nog wat over en nam het grootste deel van het kopwerk voor mijn rekening. Na 3 uur en 33 minuten reden Ron en ik voor een laatste keer deze Transalp samen over de finish. 30ste werden we nog in deze laatste etappe.

In tegenstelling tot vorig jaar mochten we deze keer wel onmiddellijk om ons finishersshirt, heerlijk om dat na 8 zware dagen in ontvangst te mogen nemen. Het zat erop en daar waren we beiden niet rouwig om. Het was echt zwaar geweest en hoewel het bij mij fysiek steeds beter leek te gaan was het vat op het einde mentaal toch wel af.
'S avonds zijn we nog met onze Belgische bende samen gaan eten in Riva, op terras. Een heerlijke afsluiter van een fantastische week.

Transalp 2011 - Etappe 5 en 6

2012-02-15T15:59:00.001+01:00

Woensdag 20 juli 2011: Transalp Etappe 5.
San Vigilio di Marebbe (Italië) - Alleghe (Italië): 74 kilometer en 2618 hoogtemeters.

Dag 5. Wanneer ik de gordijnen in onze hotelkamer opentrek, wordt bevestigd wat ik al meende gehoord te hebben terwijl ik sliep. 't rint dat zikt. Het regent dus, en nog niet zo'n klein beetje. Heel erg jammer, want deze etappe werd omschreven als misschien wel de mooiste van de Transalp 2011. Twee cols stonden er op het programma, de eerste tot op een hoogte van net geen 2200 meter en de tweede tot ruim 2400 meter. Twee dagen eerder bleef de sneeuw al liggen vanaf 1800 meter en de omstandigheden waren zeer gelijkaardig.
Goed ingeduffeld - ik had ongeveer de helft van mijn valies aan - en met een bang hartje reden we naar de start. Net zoals in Mayrhofen stond er nog geen kat in de startvakken, iedereen stond langs de kant van de gebouwen te schuilen. Ook hier hamerde de organisatie erop met warme en waterdichte kledij te vertrekken.
Kort voor de start werd meegedeeld dat de tweede klim mogelijks geschrapt zou worden, dat zou in de loop van de rit pas beslist worden afhankelijk van de evolutie van de weersomstandigheden. Gemengde gevoelens: enerzijds leek het me echt wel de meest verstandige keuze - de sneeuw was immers al duidelijk zichtbaar op veel minder grote hoogte - maar anderzijds had ik met spanning naar die klim en zijn afdaling uitgekeken. Het ging om de Passo Giau, een col buiten categorie waar ik langs de zuidelijke kant op de koersfiets al behoorlijk wat zweet had gelaten bij mijn twee deelnames aan de Maratona dles Dolomites. Deze keer zouden we hem echter beklimmen langs de noordkant en bovendien volledig offroad. Ook de afdaling langs de zuidkant zag er spectaculair uit: zeer steil en bijna volledig over single tracks.
Klokslag 9 uur vertrokken we in de gietende regen. Ik reed vlot naar boven en moest me een beetje inhouden voor Ron die een iets mindere dag leek te hebben. De laatste kilometers van de klim naar Limojoch reden we door een laagje sneeuw. Het moet een prachtige omgeving geweest zijn, maar veel zag je er niet van door de laaghangende bewolking. De afdaling verliep zeer moeizaam, met min of meer gevoelloze handen was het immers moeilijk sturen en remmen over de gladde stenen.
Onderkoeld kwamen we beneden aan de bevoorrading waar we te horen kregen dat de tweede klim werd geschrapt. Geen gemengde gevoelens meer, ik was oprecht blij met die beslissing. De beklimming op zich was misschien nog wel mogelijk, maar de afdaling zou een verschrikking geworden zijn.

In plaats van de Giau moesten we via de Passo Falzarego - ook bekend uit de Maratona dles Dolomites - naar Alleghe. De finish zou echter al ergens halverwege die Falzarego liggen. Zover kwam ik helaas niet. Ongeveer aan de voet van de Passo Falzarego trapte ik mijn ketting in twee. Dat had Ron door middel van een extra schakel snel hersteld maar toch leek fietsen niet meer te lukken. De oorzaak van de gebroken ketting lag bij mijn cranks die het nu definitief begeven hadden, daardoor liep mijn ketting er voortdurend af en de tandwielen sleepten tegen mijn kader. Er zat dus niets anders op dan de laatste 10 kilometer te lopen. Gelukkig verliep het tweede deel daarvan over de weg waardoor Ron met mijn fiets aan de hand naar boven kon rijden en ik nog een deel kon meerijden met een auto. Kort voor de finish sprong ik terug op mijn fiets en duwde Ron me over de meet. Niet helemaal volgens de regels, maar tijd wonnen we er in elk geval niet mee aangezien Ron met mijn fiets naar boven reed. 3 uur en 2 minuten hadden we nodig voor deze etappe. Ondanks het ruime tijdsverlies - ongeveer 20 minuten schat ik - werden we toch nog 80ste. We verloren enkele plaatsen in het algemene klassement maar al bij al viel het nog mee.
Na de finish waren we echter nog niet in Alleghe, nog ruim 30 geneutraliseerde kilometers over de weg hadden we voor de boeg, hoofdzakelijk in dalende lijn maar dat werd in deze omstandigheden geen pretje voor Ron. Want ik kon met mijn kapotte fiets een lift versieren bij dezelfde twee vriendelijke Oostenrijkse dames die me de laatse kilometers richting finish al hadden meegenomen.
In Alleghe stapte ik meteen naar Shimano die al gedurende de hele Transalp zeer behulpzaam waren geweest. Ze gingen proberen mijn crank zo goed als mogelijk te herstellen maar konden me niet garanderen dat dat wel degelijk zou lukken. Ik kon dus alleen maar hopen dat dit niet het definitieve einde zou zijn van mijn Transalp.
Een half uur na mij kwam Ron volledig onderkoeld aan in Alleghe, de afdaling door de regen was ijskoud geweest.

Terwijl het in de Dolomieten nog steeds regende zagen we 's namiddags van onder de dons hoe Edvald Boasson Hagen de tourrit naar het zonnige Pinerolo won. Hopelijk zou die zon ons de komende dagen ook opnieuw vergezellen.
Ondertussen stonden in België Ron zijn ouders klaar om te vertrekken voor een nachtelijke reis naar Alleghe, met een nieuw crankstel voor mij. Eric was die een paar uur eerder gaan ophalen bij Bruno van Cameleonbike, op wat uitgerekend normaal zijn sluitingsdag is, en had die tot bij Ron zijn ouders in Tielt-Winge gebracht. Zij kwamen uiteindelijk rond half drie 's nachts aan in Alleghe om op donderdagochtend weer vroeg op te staan en ons met de auto naar de start te voeren. Daar werd de nieuwe crank in een wip gemonteerd bij Shimano en nog ruim een half uur voor de start stond ik met die nieuwe cranks op mijn fiets onder een staalblauwe hemel te blinken in het startvak. Onvoorstelbaar wat die mensen hebben gedaan. Bij deze daarom nog eens: Diederik, Magda, Eric, Bruno en Ron: ongelooflijk bedankt voor jullie hulp!

Donderdag 21 juli 2011: Transalp Etappe 6.
Alleghe (Italië) - San Martino di Castrozza (Italië): 74 kilometer en 3156 hoogtemeters.

De zesde etappe begon dus zeer zonnig. Met de nieuwe crank was ik er helemaal klaar voor om er nog eens vol in te vliegen. Het zou nodig zijn ook, want het beloofde een lastige etappe te worden. Tussen Alleghe en San Martino di Castrozza zouden we net iets minder dan 3200 hoogtemeters moeten overwinnen over een afstand van 74 kilometer. Geen echt lange cols maar wel veel korte, iets wat Ron en mij - beiden zijn we meer explosieve types dan echte klimtypes - wel zou moeten liggen.
De eerste helft van de rit, tot aan de Passo San Pellegrino, reden we bijna exact op hetzelfde niveau. In de tweede helft werd ik iets sterker en vooral op de laatste klim naar Baita Segantini zat Ron door zijn beste krachten heen. Voor de eerste keer in deze Transalp had ik in die mate meer overschot dat ik Ron af en toe een stukje bergop kon duwen. Door de vele haarspeldbochten behielden we een perfect overzicht over wie achter en onder ons reed. Slechts één team zat ons op de hielen, maar op de top leek onze voorsprong geruststellend. Omgekeerd zag het er ook niet naar uit dat we nog een team te grazen zouden kunnen nemen, daarvoor leek het tijdsverschil met het eerste team voor ons te groot. Zonder nog om te kijken schoten we pijlsnel naar beneden. In de laatste kilometers van de afdaling kregen we toch nog het team voor ons in het vizier, maar tot onze verbazing was het team dat achter ons zat er ook in geslaagd aan te sluiten.
Met 6 gingen we de laatste kilometer in, met onze laatste krachten slaagden we er alsnog in het laken naar ons toe te trekken en met zeer klein verschil de spurt te winnen.

27ste werden we in een tijd van 4 uur en 27 minuten. Ons beste resultaat totnogtoe.
Na de aankomst was het met volle teugen genieten. Ik had een heel goed gevoel overgehouden aan deze mooie etappe door hartje Dolomieten en moest eens niet meer denken aan mijn fiets, die had in deze rit geen krimp gegeven, de technische problemen leken eindelijk volledig van de baan. Bovendien was ons hotel dat op slechts 200 meter van de aankomst lag een schot in de roos. Een tiental dagen voor de start was ik er nog in geslaagd de suite in een 4-sterren hotel te boeken voor een zeer aanvaardbare prijs. Ron zijn ouders, die de rest van de Transalp zouden meereizen, hadden er de dag zelf ook nog een kamer kunnen bemachtigen. 'S avonds trakteerden ze ons nog op een heerlijk diner met nog betere wijn. Ik had al eerder ondervonden dat een beetje alcohol geen kwaad kon de avond voor een etappe, misschien zelfs integendeel want de eerste dagen dronk ik net zoals Ron geen druppel alcohol en liep het veel minder vlot...

Poëzie (bis)

2012-02-02T08:56:00.000+01:00

U had ook nog de derde prijs van me te goed.

Carne Vale

Terwijl de straten volstroomden met volk
zei je: ik hoor een zacht geruis, alsof iemand
een kraantje openzet. Traag reed een wagen
voorbij, met dansende dames in rode jurken.

Terwijl blauwe mannen vrolijk zwaaiden
zei je: ik droomde dat ze mijn hart wilden
stelen, voel het nog bonken. De luidsprekers
joegen een samba door de binnenstad.

Terwijl de hemel zich vulde met snippers papier
zei je: ik krijg te weinig lucht, als iemand
proppen in mijn borstkas stopt. Een knalgele
wagen draaide langzaam onze hoek om.

Terwijl je longen volstroomden met vocht
zei je: neem me nog een keer vast, ze komen
me halen. Onder luid gejoel tilden de dragers
de witte prinses op haar hemelbed.

Hilde Van Cauteren, 3e prijs in de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd

Vriendinnetjes

2012-01-28T09:08:00.000+01:00

Aurélietje is een sociaal meisje. Ze is nog maar 15 maanden, maar ze speelt nu al heel graag met andere kindjes. Haar broertje is haar grote held, dat spreekt. Ze wil bijna altijd met hem meespelen als hij in de buurt is. En Loïc, op zijn beurt, speelt de rol van grote broer met verve: hij overlaadt haar met kusjes, wil niet opstaan als we Aurélie niet ook meteen uit haar bedje halen, is dolenthousiast als hij haar 's avonds terugziet, berispt ons als we haar terechtwijzen, en zo kunnen we wel nog even doorgaan, maar ik dwaal af.

Dat ze sociaal is, zei ik dus. En dat werd begin deze week nog maar eens bewezen toen Anna-Rosa, na een weekje afwezigheid, terugkwam in de crèche. Toen ze elkaar zagen, verscheen er een brede glimlach op Aurélie haar gezicht en ze kroop heel snel naar haar toe. Ze probeerde haar zelfs een kusje te geven en toen dat niet goed lukte, begon ze heel liefdevol over haar hoofdje te aaien. Wat is het toch een lief meisje, dat meisje van ons.

Stoer

2012-01-27T08:59:00.000+01:00

Als we iets doen dat hem niet aanstaat: "Jij mag niet bij mij thuis komen!"
Als hij de foto's bekijkt van zichzelf, wijdbeens supporterend voor mama: "Wel stoer hé, mama, zo met mijn benen open?"
Update d.d. 30/01: Bij het ontbijt, wij: "Amai, jij bent echt een flinke jongen hoor." Hij, na er even over nagedacht te hebben: "Ja, ... en ik ben ook stoer hé, mama?"
Het is duidelijk een hot issue...

Poëzie

2012-01-26T08:51:00.000+01:00

De Turing Nationale Gedichtenwedstrijd is gewonnen door een dorpsgenoot, David Troch. Zo las ik gisteren in De Morgen. Proficiat daarvoor!
Toch vind ik de gedichten die de 2e en 3e prijs wegkaapten beter. Des goûts et des couleurs...u kent het verhaal.

Bemoeizorg

Uw geboortedatum sprak ons aan,
net als uw burgerservicenummer
in combinatie met uw blauwe ogen
en de krullen in uw haar:

Ontwikkelt uw stoornis zich naar wens,
uw burgerlijke staat? Of indien u die niet hebt
verzon u weleens een beperking
of een virtuele geboorteplaats?

Wie bent u zonder levenslied?

Leeft u van de wind, op grote voet
of er zomaar wat op los? Wist u dat u
niemand bent die nooit het laatste lacht
of iemand anders kent?

Waar hebt u voor het laatst ontbeten,
weet u wat uw ouders doen

in de kleine uurtjes van de nacht?

Wij die alles willen weten
vragen u per ommegaande
uw persoonlijkheid
aan ons retour te mailen

p.s.

Het extra bijgesloten formulier
voor Ongewenste Gebeurtenissen
moet voorkomen dat wij u wissen.
En om calamiteiten te vermijden
heeft ons systeem al ingevuld
uw voorgenomen datum van
overlijden.

(zodat wij straks niet hoeven gissen
of u zichzelf hebt opgegeven
of wanneer u bent gestorven
of hoe u in hemelsnaam, zonder ons
in leven bent gebleven, en wij op onze beurt
u hebben kunnen missen)

Kate Schlingemann, 2e prijs in de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd, 2012

Empathie

2012-01-17T06:00:00.000+01:00

Onze zoon is heel empathisch de laatste tijd. Een greep uit het ruime aanbod praktijkvoorbeelden:

Vorige week verbeet hij zijn tranen toen het er, op het einde van Ice Age 2, even naar uitzag dat Manny en Ellie uit elkaar zouden gaan.
Vanmorgen begon hij te jammeren toen we zeiden dat het Winnie de Pooh kussen dat hij van nonkel Wouter en tante Fie kreeg op zijn kamer moest blijven staan en wist ons te vermurwen met de boodschap "dat Pooh zou moeten wenen als hij alleen boven moest blijven."
Als we Aurélie terecht wijzen, wordt hij boos op ons en roept hij verontwaardigd: "Dat mag jij niet doen!" Of, en dat gebeurt minstens even vaak, echoot hij erop los: "Neeeeeeeeeeeeeen Aurélietje, dat mag jij niet doen." Identieke boodschap, verschillende ontvangers.
Hij reageerde oprecht blij op het nieuws dat het de verjaardag was van Fabian, zijn vriendje uit de crèche en de zoon van mijn collega Stefan, zong hij de hele avond: "Happy Birthday to you, in de wei staat een koe, en die koe zegt "aa lof joe", happy birthday to you."

En mama? Ja, mama haar gemoed schiet vol bij zoveel blijken van empathie. Smelt.Snik.Slik.

Transalp 2011 - Etappe 3 en 4

2011-12-27T17:14:00.000+01:00

Maandag 18 juli 2011: Transalp Etappe 3.
Mayrhofen (Oostenrijk) - Bressanone (Italië): 94 kilometer en 2154 hoogtemeters. De derde etappe zag er op papier (opnieuw) eenvoudig uit: beginnen met een lange klim tot op 2200 meter hoogte om de resterende 64 km bijna uitsluitend af te dalen naar Brixen. Piece of cake dus, ware het niet dat het weer voor spelbreker speelde. Het water kwam van 's morgens vroeg met bakken uit de hemel en op de toppen rond Mayrhofen zag het wit, de sneeuw bleef vanaf 1800 meter hoogte liggen.
Tot vlak voor de start stond iedereen te schuilen onder luifels en paraplus. Ondertussen bleef de organisatie erop hameren warme kledij aan te trekken, boven mochten we ons immers aan een sneeuwlandschap verwachten. De stand van sponsor Craft werd in een mum van tijd geplunderd, die zullen goede zaken gedaan hebben. Ik kreeg in extremis nog een paar warme handschoenen die Christof op overschot had, een godsgeschenk, zo zou later blijken.
De klim verliep relatief vlot. We waren al snel doorweekt, maar door de inspanning hielden we het warm. Het eerste deel van de klim reed Ron iets sterker maar het verschil was echt klein, het laatste en steilere deel van de klim kwam ik iets sterker uit de hoek. Voor het eerst in deze Transalp. Met mijn grotere wielomtrek en lage bandendruk - mijn achterband had immers een beetje gelost - slaagde ik erin te blijven rijden waar de rest - en ook Ron - te voet verder moest. Boven had ik daardoor net genoeg tijd om mijn achterband wat op te pompen.Met dichtgeknepen billen en klapperende tanden gooiden we ons samen door de sneeuw naar beneden. Dat ging vrij goed en voorlopig hadden we nog niet al te veel last van de koude. Het was pas in een lager gelegen deel dat ik begon te rillen. Een snel dalend stuk over asfalt met veel opspattend water was daar de oorzaak van.
Dat duurde gelukkig niet erg lang want op een vlakker stuk werd stevig doorgetrokken waardoor ik weer op temperatuur kwam. Hoewel het intussen niet echt hard meer daalde bleef het tempo hoog liggen. In een groepje van ongeveer 8 bikers scheurden we door de bossen en fruitboomgaarden naar Brixen. In de laatste kilometers kreeg Ron nog af te rekenen met een leeglopende voorband waardoor hij in een scherpe bocht net niet onderuit ging. Sprinten voor de eerste plaats van ons groepje zat er bijgevolg niet meer in.Na 4 uur en 10 minuten kwamen we als 37ste aan. Niet eens echt moe, en dat was voor mij toch de eerste keer. Het leek er dus op dat ik er begon door te komen.

Dinsdag 19 juli 2011: Transalp Etappe 4.
Bressanone (Italië) - San Vigilio di Marebbe (Italië): 72 kilometer en 3504 hoogtemeters.Na een slechte nachtrust - de hele nacht had ik liggen piekeren over mijn crank die maar niet hersteld raakte - mochten we voor etappe 4 opnieuw in zomerse omstandigheden aanschuiven in het startvak. Voorlopig nog geen oplossing voor mijn trapstel, het was dus hopen op een rit zonder materiaalpech.
Hoewel deze etappe met 72km maar liefst 22km korter bleek dan de dag voordien, zag het er toch naar uit dat we er een veel vettere kluif aan zouden hebben: geen meter vlak en met 3504 hoogtemeters op slechts 72 kilometer weet je het wel. Ter referentie: per kilometer zouden we gemiddeld 48,66 hoogtemeter moeten overwinnen, in de Marmotte komt dat neer op gemiddeld 28,73 hoogtemeter per kilometer.
Het begon met een lange en steile klim over asfalt die al snel overging in een grindweg. Ron leek vandaag weer over de beste papieren te beschikken en bepaalde het tempo bergop. Ik hing wat aan de rekker maar kon net volgen.
We reden richting Dolomieten en de prachtige panorama's volgden elkaar nog sneller op dan de vele steile klimmetjes die we te verwerken kregen. Afzien en genieten tegelijk.
Halverwege kregen we nog zo'n steile puist onder de wielen geschoven. Daar nam ik het voortouw en ondanks mijn iets te grote verzet slaagde ik erin te blijven rijden waar bijna alle anderen moesten afstappen. Het bewijs dat een 29er meer grip biedt, werd hier weer duidelijk. Ron kwam vlak na mij boven. In de afdaling verloor ik echter alle gewonnen plaatsen omdat ik eerst moest afstappen voor een afgelopen ketting en even later tijd verloor door een verwarrende situatie met de pijlen. Ron wachtte mij op waarna we weer samen aan de achtervolging begonnen.In de aanloop naar de laatste klim raapten we Simon en Matthias op die al de hele dag voor ons uit reden. We begonnen er samen aan maar meter per meter moesten we ze laten rijden. Matthias reed heel sterk en duwde Simon een groot deel van de klim naar boven. Ron had opnieuw iets meer overschot dan ik maar het verschil was klein. Op het laatste steile deel voelde ik me dan weer meer in mijn sas en haalden we nog een hoop teams in.In de afdaling haalden we ook Matthias en Simon weer in. Halverwege de afdaling naar San Vigilio - het dorp van aankomst - volgde nog een lastig stuk met nijdige klimmetjes en korte afdalingen waar we nog eens alles uit de kast haalden om geen plaatsen meer te verliezen.
Met een kleine voorsprong op onze twee Italiaanse concurrenten kwamen we aan in 4 uur en 54 minuten. Het goede gevoel dat we onderweg hadden werd niet vertaald in een betere positie, we werden immers "slechts" 41ste. We hadden misschien toch op iets meer gehoopt, maar moesten gewoon concluderen dat dat ongeveer onze plaats was in het peloton.De aankomst in de Dolomieten was prachtig en door de Italiaanse gastvrijheid en heerlijke catering aan de aankomst vergaten we al snel onze pijnlijke benen.

Transalp 2011 - De eerste twee dagen

2011-12-25T09:15:00.006+01:00

In de laatste aanloop naar de Transalp nam ik het eerste weekend van juni opnieuw deel aan de LCMT. Na mijn gebrekkige voorbereiding maakte ik me echter geen illusies, het podium zou dit jaar niet voor mij weggelegd zijn. Dat bleek ook meteen uit mijn slechte proloog. Een proloog die ik vorig jaar nota bene nog won. Ik werd na 4 dagen 13de, Ron bevestigde zijn goede vorm en werd 3de. Ik had op dat moment nog 5 weken de tijd om die achterstand te proberen wegwerken. Dat dat niet gemakkelijk zou worden, stond als een paal boven water.

14 juli. Samen met Ron rij ik naar Mittenwald, de startplaats van de Craft Bike Transalp 2011. Veel onzekerheid: het weer belooft weinig goeds en ik heb geen flauw benul over de waardeverhoudingen tussen Ron en mij. Maar de sfeer is goed, en daar kan het water dat met bakken uit de hemel valt wanneer we 's avonds toekomen (voorlopig) niets aan veranderen.
Op vrijdag 15 juli regelen we onze inschrijving en halen elk onze sporttas op waarin we al onze bagage voor de hele week moeten krijgen, dat wordt meteen de eerste uitdaging. In de late voormiddag verkennen we bij bewolkt maar droog weer de eerste helft van de eerste etappe. Ik weet al snel waar ik sta wanneer het begint te klimmen. Mijn klimmersbenen zijn nog niet gearriveerd, die van Ron duidelijk wel.

Zaterdag 16 juli 2011: Transalp Etappe 1.
Mittenwald (Duitsland) - Weerberg (Oostenrijk): 96 kilometer en 2336 hoogtemeters.

Samen met 1198 andere mountainbikers staan Ron en ik onder een staalblauwe hemel te wachten in het startvak. Bij ons staan ook Dominiek en Christof die voor een eerste keer meedoen. Christof heeft echter wel ervaring zat: hij deed ook mee in de LCMT en nam reeds een paar keer deel aan de Crocodile Trophy in Australië. In 2010 won hij daar zelfs bij de Masters. Dominiek is echter nog een onbeschreven blad, of toch net niet: één mountainbike marathon heeft hij op zijn conto staan. Voor hem wordt het dus echt een stap in het onbekende.

De eerste etappe zag er meteen uitdagend uit: weliswaar 'slechts' 2336 hoogtemeters maar met net geen 96 kilometer toch meteen behoorlijk lang. De aanloop naar de eerste klim verliep snel maar we slaagden erin met de eerste 50 teams aan de voet op te draaien. Het was vooral voor mij meteen naar adem zoeken. Ron kende er schijnbaar geen moeite mee om met de besten mee te klimmen maar wat verderop wachtte hij me op en reden we samen verder naar de top van de Hochalmsattel. Het panorama over het Karwendel gebergte was adembenemend, of was dat het klimtempo dat Ron me oplegde?
In de afdaling bleven we ook samen. Die eerste afdaling was toch nog wat onwenning en het was zoeken naar de juiste lijn. Aan de bevoorrading aan de voet van de tweede klim grabbelde ik enkel snel een banaan mee, Ron stopte wat langer om onze drinkbussen bij te vullen. Nog voor ik het goed en wel wist, zat hij alweer in mijn wiel, vooral bergop kon hij duidelijk nog een stuk sneller.
Ook hier zaten we weer in het spoor van Simon en Matthias, twee Italianen met wie we de hele week haasje over zouden spelen. We bereikten de top vrij snel en wat volgde was een behoorlijk technische afdaling. Vooral de losse stenen maakten er een echte beproeving van. Beneden wachtte ik Ron op die zich bergaf nog iets minder zeker voelde.
Met een groepje van ongeveer 12 man begonnen we aan het lange stuk door de vallei. Het was vooral Ron die de leiding nam, hij kreeg maar af en toe steun van een andere biker. Ik hing de hele tijd achteraan want ik wist dat ik het op de laatste klim nog lastig zou krijgen. Toen we aan die laaste klim begonnen bleek dat ik niet de enige was die op zijn tandvlees zat, Ron en ik namen al snel wat voorsprong op de rest van de groep. Met een paar korte duwtjes zorgde Ron ervoor dat ik niet stilviel en finishten we nog mooi als 39ste in 4 uur en 7 minuten. Toch best snel voor een mountainbike rit.Simon en Matthias werden 38ste, 40 seconden voor ons. We hadden hen nog bijna terug ingehaald in de laatste kilometers nadat ze op de tweede klim, 40 km eerder, van ons waren weggereden.
Christof en Dominique kwamen ongeveer anderhalf uur later aan als 153ste.
Na de rit verloren we nog veel tijd om de problemen met mijn cranks te proberen op te lossen. Na uren gesleutel en gepalaver, eerst bij Sram en later bij Shimano, bleek het probleem niet opgelost te kunnen worden. Enkel een nieuwe crank zou het probleem kunnen verhelpen. Sram bleek echter geen reserve cranks bij te hebben - wat ik nog steeds niet kan begrijpen - en Shimano had er wel bij maar die pasten niet op mijn Cannondale frame. Er zat dus niets anders op dan door te rijden met mijn originele rotor-cranks en te hopen dat die het ondanks de speling zouden houden.
We lieten onze fietsen achter in het bike-park en Christof was zo vriendelijk zijn auto ter beschikking te stellen om ons met bagage naar het hotel te voeren dat een tiental kilometers verder lag, waarvan de laatste 5 bergop. 'S avonds op restaurant werd er met de hele bende gezellig nagekaart en werd de tactiek voor de volgende dagen besproken.

Ron was in deze eerste rit een stuk sterker maar we pakten het samen goed aan: Ron zette me waar mogelijk uit de wind, stopte voor water aan de bevoorrading en gaf me in de laatste klim een paar duwtjes waardoor we toch nog vrij snel finishten.
De wetenschap dat ik in een meerdaagse alleen maar sterker word (of is het de rest die zwakker wordt?) werkte geruststellend en gaf me goede hoop.

Zondag 17 juli 2011: Transalp Etappe 2.
Weerberg (Oostenrijk) - Mayrhofen (Oostenrijk): 69 kilometer en 2911 hoogtemeters.Rit twee zag er oorspronkelijk eerder gemakkelijk uit met slechts 55 kilometer en een dikke 2000 hoogtemeters. Blijkbaar moet de organisatie gedacht hebben dat we meer waar voor ons geld wilden want ze voegden er in extremis nog een extra klim aan toe. In afstand kwam er weliswaar slechts 14 kilometer bij maar in die toegevoegde kilometers zaten ook wel nog eens 1000 hoogtemeters. Geen hapklare brok dus.

De eerste klim verliep vrij vlot, Ron had wel iets meer overschot maar het verschil was niet erg groot. Op de top voelde ik mijn benen echter al wat verkrampen, geen goed teken maar ik schonk er niet al te veel aandacht aan, de afdaling vereiste immers volle concentratie.
Na een korte stop bij de bevoorrading kondigde zich meteen de tweede en langste klim van de dag aan, de Geiseljoch. Het was meteen harken voor mij, we waren er nog maar goed en wel aan begonnen of de krampen schoten in beide benen. Zonder duwwerk van Ron had ik niet op de fiets kunnen blijven. Enkele kilometers verder had ik de krampen dan wel min of meer verdrongen maar vlot bollen deed het nog steeds niet, samen met de krampen was ook de kracht uit mijn benen verdwenen. Op de koop toe bestond de tweede klim uit een vers aangelegd pad waarvan de ondergrond harder aan mijn banden zoog dan een boorling aan zijn moeders borst.
De laatste kilometers van de klim verliepen weliswaar minder steil en over een hardere ondergrond maar dan blies er wel een strakke wind pal op onze neus. Hoewel we weer door een prachtige omgeving fietsten was er van genieten dus niet echt veel sprake, althans voor mij toch niet. Ron had wel meer overschot om wat rond te kijken.De afdaling namen we opnieuw in een rotvaart. Het had voor mij best wat langer mogen duren want ik was nog maar nauwelijks gerecupereerd toen we aan de voet van de derde en laatste klim aankwamen. Die begon meteen heel steil en het licht ging nu toch echt stilaan uit. Met mijn laatste krachten sleurde ik mezelf naar boven en dankzij een duwtje van Ron om de 500 meter konden we ons tempo toch nog redelijk vasthouden. Het veld was intussen al volledig uit elkaar geslagen waardoor, ondanks mijn inzinking, hooguit twee teams erin slaagden ons nog te passeren.Op de top werden we nog eens aangemoedigd door onze Belgische supporters waarna we opnieuw als een pijl naar beneden schoten. In de laatste vlakke kilometers in het dal moest ik nog alle zeilen bijzetten om Ron bij te houden maar het loonde wel, net voor de finish haalden we nog een 4-tal teams bij die geen verhaal meer hadden in de spurt.
46ste werden we in 4 uur en 8 minuten. Bijna exact dezelfde tijd als in de eerste etappe die echter 27 kilometer langer was, dat zegt dus genoeg over de lastigheidsgraad van deze rit, al zal mijn mindere dag er ook wel voor iets tussengezeten hebben.
Na de rit was het genieten in de zon in Mayrhofen. De korte massage en het eten bij sponsor Jentschure deden enorm veel deugd.

Transalp 2011 - Hoe het begon!

2011-12-22T14:01:00.011+01:00

De Transalp had na mijn eerste deelname in 2010 een diepe indruk nagelaten. Het vuur bleef gedurende de hele winter smeulen en toen begin januari bleek dat er, in tegenstelling tot andere jaren, nog steeds plaatsen vrij waren, sloeg de vlam weer in de pan. Het parcours voor 2011 zou volledig afwijken van dat van 2010 en dat maakte me alleen maar nieuwsgieriger. Enkel de mythische aankomstplaats in Riva del Garda bleef dezelfde.
Er restte slechts één obstakel: een teampartner vinden, want de Transalp rij je per twee. Na vorig jaar had Thomas me al laten verstaan dat hij een tweede deelname toch niet meteen weer zou zien zitten. De 2010 editie had me ook geleerd dat het niet zo evident is een evenwaardige partner te vinden. Niet alleen conditie is van belang maar ook technische afdaalcapaciteiten en mentale weerbaarheid spelen een belangrijke rol.
Aangezien mijn achtergrond toch meer bij de koersfiets ligt, ken ik niet echt veel mensen die in aanmerking kwamen. Slechts één iemand kon ik bedenken die aan alle voorwaarden zou kunnen voldoen: Ron Dezittere. In 2010 leerde ik Ron kennen in de LCMT (een 4-daagse mountainbike wedstrijd in de Ardennen) waar we tot op dag 4 een spannende strijd uitvochten voor de laatste podiumplaats. Uiteindelijk werd ik toen derde met een handvol seconden voorsprong op Ron. Veel dichter kan je dus niet bij elkaar aanleunen.
Ik moest hem echter wel nog overtuigen maar ondanks het feit dat we elkaar meer dan een half jaar niet hadden gezien bleek dat toch niet echt moeilijk. Ron was meteen voor het idee gewonnen en kort daarna bemachtigden we nog één van de laatste plaatsjes in de Transalp.

De voorbereiding kon nu echt beginnen, al was ik wel al van in december goed bezig. Eind januari voelde ik dat ik voorsprong had op mijn conditie van het jaar voordien. Dat beloofde dus! Maar in februari begon ik te sukkelen met de knie. Februari en maart werden daardoor kwakkelmaanden op trainingsgebied, door de tendinitis kon ik slechts op halve kracht trainen. Begin april leken de knieperikelen eindelijk van de baan en kon ik weer op volle kracht trainen. Op 10 april ging ik een eerste keer met Ron testen op de mountainbike waaruit meteen bleek dat ik nog werk aan de winkel had.
Na de Gran Fondo Colnago en een goeie trainingsweek rond de Ventoux voelde ik echter dat ik terug op het goede spoor zat.

Maar dan die rampzalige dag in mei waar Wouter bij een val in de derde rit van de Giro om het leven kwam. De wereld stond stil.
De Transalp verdween op het achterplan en kon me op dat moment ook gestolen worden. We vonden in die periode enorm veel steun bij vrienden en familie en dat hield ons recht. Er werd veel geweend maar ook gelachen bij het ophalen van de vele fratsen die Wouter ooit had uitgehaald.
Na enkele weken stapte ik terug op de fiets voor een ritje langs de Schelde en hoewel het onwennig deed en behoorlijk confronterend werkte, Wouter kwam ik daar immers meer tegen dan thuis, die fysieke uitlaatklep had ik nog steeds nodig.
In de weken die volgden rees de vraag of ik al dan niet zou deelnemen aan de Transalp. Ik wou Elke en de kinderen immers niet in doodsangsten achterlaten tijdens deze zware periode. Langs de andere kant wou ik Ron ook niet in de steek laten want zonder mij was er voor hem ook geen deelname mogelijk, tenzij hij in laatste instantie nog een waardige vervanger zou vinden. Uiteindelijk hakten Elke en ik begin juni de knoop door: ik zou toch deelnemen. Ik liet onze teamnaam veranderen in "108 sempre con noi" en vroeg aan de organisatie of we mochten deelnemen onder het nummer 108, Wouters laatste koersnummer in de Giro. Hij droomde er als mountainbike fan immers ook van ooit deel te nemen en ik hoop dat hij op de één of andere manier bij ons was.

Zwaaizwaai

2011-12-15T22:16:00.001+01:00

Als een echte grote meid (figuurlijk welteverstaan, dat spreekt) begint Aurélietje tegenwoordig al te zwaaien terwijl ik haar nog aan het overhandigen ben aan de meisjes van de crèche. Als ik geluk heb, kijkt ze ook nog een keer, maar meestal moet ik het doen met een afwezig gezwaai terwijl ze met haar ogen al op ontdekkingstocht gaat. Op zoek naar vriendjes en vriendinnetjes om mee te spelen of een speeltje dat ze zich snel moet toe-eigenen.

Attedam

2011-11-23T22:54:00.000+01:00

"Mama, jij naar Attedam geweest?" Hij moet het wel 3 keer herhalen, voor ik eindelijk doorheb wat hij bedoelt. "Met de trein. Wij jou halen. Ik twee keer geslapen."
Het klopt als een bus: ik ben naar Amsterdam geweest, met de trein, en na twee keer slapen, is hij mij samen met papa en Aurélie weer komen halen.

Over Amsterdam gesproken, fijne stad lijkt me dat. Behalve de weg station-hotel, hotel-congreslocatie, congreslocatie-station en de obligate boottrip over de kanalen heb ik er nochtans niet veel van gezien, maar ik voelde me er eigenlijk meteen thuis. Tijd om mijn man nog eens te proberen overtuigen om een citytrip te doen. Ik heb alvast 1 argument: er wordt veel gefietst. Wat zeg ik, er wordt enorm veel gefietst!

Plopsaland

2011-11-22T22:50:00.001+01:00

"Mama", zegt hij heel kordaat, "ik wil nog eens naar Plopsaland."
"Ze hebben daar veel bloemetjes...maar wij moeten die niet water geven hoor."

Hebben wij even geluk.

Als eerste

2011-11-21T17:26:00.001+01:00

Toen het leven plots in de remmen kneep,
waar dacht je aan, je eerste fiets
de eerste sprint, je eerste bloemen
winnen en verliezen, schoot het
in een flits aan je voorbij, of was er meer
Dacht je aan de vrijheid die je voelde
als je 's ochtends langs de Schelde reed
een vroege boot trekt de plooien van het water strak
koeien drijven als schaduwen in de flarden ochtendmist
en daar doorheen het zoete zoemen van jouw fiets en jij
Of dacht je aan wat nog komen zou
de triomfen in het nabij verschiet die
de rente zijn op wat een renner zaait
de pedaalslag van inzicht maal inzet
of dacht je aan de prijs die groeide
in de zachte warmte van de lentegloed
Of dacht je niets en gleed je met een glimlach
door de finish, kin omhoog, de borst vooruit
als eerste aan de meet, alweer als eerste, jij
de armen in de lucht, hoofd hoog al in de wolken
het gehele peloton liet jij verslagen achter
het publiek verstomde, we wilden zo veel meer
De mooiste dromen blijven leven
juist omdat ze dromen zijn
in de hoofden van de dromers
blijven grote renners altijd jong
voor eeuwig en altijd en veel te jong.

Bedankt, Rick de Leeuw voor deze prachtige hommage aan mijn broer.

Bravo

2011-11-15T22:57:00.000+01:00

Aurélietje was wat gefrustreerd de laatste tijd. Ze trekt zich al goed recht, en staat ook graag recht, maar van lopen is bijlange na nog geen sprake. We vreesden dus dat haar lastige periode wel even kon duren.

Toch is ze de laatste dagen weer een stuk beter gezind. Ze kan nu immers applaudisseren. En ze is o zo trots als wij enthousiast reageren. En wij, wij zijn ook trots en genieten ervan haar te zien glunderen omdat ze iets nieuws kan. Onze dochter, een klein strevertje? Van wie zou ze dat hebben?

Slecht been

2011-11-14T22:53:00.001+01:00

Loïc struikelt, valt en reageert: "Ai, en het is juist mijn slecht been."

Ter info: Ik heb sinds een paar weken een goed en een slecht (waar de spatader werd weggespoten) been en Loïc weet heel goed op welk been hij mag zitten en leunen en op welk been niet.

Zie je graag

2011-11-13T11:03:00.001+01:00

's Avonds zegt Loïc "Slaapwel, nonkel Wouter!" tegen de grote foto op het kastje in onze gang en dan gaan we naar boven.

Op een avond voegt hij er, ergens halverwege de trap argeloos aan toe: "Zie je graag."

Ik slik: "Hij jou ook schatteke, hij jou ook."

Aurélie is 1!

2011-11-05T17:20:00.000+01:00

Onze dochter werd geboren op 21 oktober 2010, in tempore non suspecto. Ze vierde dus onlangs haar eerste verjaardag en ze deed dat alleen, zo zeggen de foto's ons. We hebben er namelijk alleen van haar, niet van de mensen die haar verjaardag met haar vierden, als was het om onbewust te verdoezelen dat er iemand ontbrak.

Boterhammetjes

2011-11-04T17:11:00.003+01:00

"Mama", zegt hij heel serieus, "dit boterhammetje kan ik niet opeten." "Waarom niet?", vraag ik heel verbaasd. "Omdat het stukje te klein is." (De ene helft van de boterham was inderdaad kleiner dan de andere helft, omdat ik er een stukje vanaf had gescheurd voor Aurélie.)

Humor

2011-11-03T16:26:00.000+01:00

Onze zoon zit op toilet en verkondigt: "Mama!" (schaterlach) "Jij bent (hij geraakt bijna niet meer uit zijn woorden, want hij heeft de slappe lach) een dikke, vette kaka!"

Wat een weekend met zijn held, neef Douwe, niet allemaal teweeg kan brengen.

Eventjes

2011-10-27T12:07:00.005+02:00

"Mama (1 oog gaat open en weer dicht). Ik ga nog héél eventjes (1 oog gaat open en weer dicht). In mijn bedje blijven liggen (1 oog gaat open weer dicht). Héél eventjes nog (1 oog gaat open en weer dicht)."

En hij had van papa al 5 minuutjes respijt gekregen. Onze zoon, de onderhandelaar.

Weekend met Jules

2011-10-19T15:23:00.015+02:00

Werktuigendagen: Speeltuin voor klein en groot!

2011-09-27T16:50:00.009+02:00

WK voor Wielertoeristen

2011-09-14T14:34:00.006+02:00

Zondag 11 september 2011 werd voor de eerste keer een WK voor wielertoeristen georganiseerd. Niet zomaar een WK waaraan elke wielertoerist die het wilde kon deelnemen want enkel zij die er in het voorbije jaar in slaagden zich in één van de 7 kwalificatie Gran Fondo's te kwalificeren kregen startrecht.
In theorie had je dus 7 kansen om een kwalificatie af te dwingen. Maar van die 7 Gran Fondo's was er maar eentje in België: de Gran Fondo Eddy Merckx. Van de andere 6 waren er twee in de VS en in Australië, Portugal, Slovenië en Zwitserland telkens één.
Kwalificatie was enkel mogelijk door je bij de beste 10% van je leeftijdscategorie te plaatsen. 1 op 10 zou dus doorgaan. Ik slaagde daar in de Gran Fondo Eddy Merckx net in door 12de te worden op iets meer dan 120 renners in mijn leeftijdscategorie. Achteraf werd de kwalificatienorm echter versoepeld tot de beste 30%, in die optiek had ik mij dus toch met wat meer marge geplaatst.

Op 9/11 was het dan zover. Samen met Philip vertrokken we om 10u naar Stavelot. In Vlaanderen scheen de zon maar nog voor we Luik passeerden braken de hemelsluizen open. Toen we rond 12u in Stavelot aankwamen was het nog steeds aan het gieten, en het zag er niet meteen naar uit dat we veel beterschap konden verwachten, om 13u30 was onze start voorzien. We konden alleen maar hopen dat tegen dan de wolken ongeveer uitgedroogd zouden zijn.
Terwijl we ons klaarmaakten zagen we de oudere categorieën, die 's morgens moesten starten, toekomen op de gladde kasseien in het centrum van Stavelot. Constant hoorde en zag je ambulances op en af rijden. Er waren blijkbaar massaal veel valpartijen geweest door gladde wegen in gevaarlijke afdalingen.
Rond 13u begon het dan toch eindelijk droog te worden en vertrokken we naar de start. Met grote verbazing stelde ik vast dat de Belgen nog geen 20% van het deelnemersveld vertegenwoordigden. Velen, ook ik, hadden verwacht dat dit WK een hoofdzakelijk Belgisch-Nederlandse aangelegenheid zou worden, maar niets bleek minder waar te zijn. Ik zag naast ongeveer alle Europese nationaliteiten ook grote delegaties uit Australië en de VS. In België werd er vooraf een beetje smalend op neergekeken maar in het buitenland namen ze dit WK duidelijk serieuzer dan wijzelf. Een typisch Belgisch kantje zeker, sceptisch en niet-nationalistisch als we zijn?

Een half uur later dan voorzien - de vele ambulances van de ochtendsessie moesten eerst terug op post zijn - werden we op gang geschoten voor "slechts" 110 kilometer, maar wel 7 beruchte hellingen. Ik maakte me geen illusies, dit parcours was voor klimmers bestemd en zag er te zwaar uit voor mij.
De eerste 40 kilometer verliepen hoofdzakelijk vlak. Daar kon ik me gemakkelijk vooraan handhaven. Ik probeerde zelfs even te ontsnappen maar de groep bleef uiteindelijk samen tot aan de voet van de eerste klim: Ancienne Barrière. In het midden van een groot peloton van ongeveer 100 renners kwam ik boven. De afdaling duurde niet lang want nog voor we het goed en wel wisten kregen we de tweede helling onder de wielen geschoven: Côte de Brume. En die was veel steiler en vooral ook veel langer dan wat ik had verwacht. Ik verloor terrein en zag een grote groep wegrijden.
Met een groep van ongeveer 30 man reden we naar de derde helling van de dag, de Côte d'Aisomont. Ik was nog niet bekomen van mijn inspanning op Côte de Brume en moest de groep laten rijden. Grote gaten waren er echter nog niet gevallen. Zo ver je kon zien zag je één lang lint van renners.
De gevaarlijke afdaling vanuit Wanne verliep zonder incidenten, het wegdek was intussen grotendeels opgedroogd, en na 68km passeerden we voor een eerste maal in Stavelot. Na alle snelheid verloren te hebben op de kasseien in het pittoreske centrum doemde de Côte de la Haute Levée op. Halverwege het steilste gedeelte stond Elke klaar met een nieuwe drinkbus. Op de top vormde zich een groepje van een tiental renners waarmee we in een rotvaart afdaalden naar de voet van de Rosier.
Vanaf dan leek ik min of meer op mijn plaats te zitten, de groep bleef grotendeels samen. Ook op de Côte de Wanne bleef alles samen. Een Australiër naam het leeuwendeel van het kopwerk voor zijn rekening tot aan de voet van de Stockeu, de laatste helling van de dag. De kortste, maar ook de steilste. Vanaf de top nog slechts 2km tot de finish waarvan de laatste 500 meter nog licht oplopend op kasseien in Stavelot.
Blijkbaar had ik toch nog iets meer overschot dan ik zelf dacht want op de Stockeu liet ik de rest van de groep achter en net voor de finish haalde ik nog twee renners in.

Ik werd 117de op 266 deelnemers en 32ste van ongeveer 70 renners in mijn leeftijdscategorie (30-34). Niet echt een resultaat om over naar huis te schrijven maar het valt wel logisch te verklaren.
Enkel de beste 30% van het gemiddelde Gran Fondo publiek stond hier aan de start. Meestal eindig ik bij de beste 10% in een cyclo maar dat dit hier niet mogelijk was hoeft niet te verwonderen, het niveau lag immers een pak hoger dan in de gemiddelde Gran Fondo.
Anderzijds werd wat ik de voorbije weken voelde, hier opnieuw bevestigd: mijn beste vorm is al lang verdwenen. De Transalp is dit jaar wel echt in de kleren gekropen. Fysiek is het er sindsdien niet meer op vooruitgegaan, en vooral mentaal is het eigenlijk ongeveer op. De wil om mezelf pijn te doen lijkt een beetje verdwenen en dat is iets waar ik de voorgaande jaren in het najaar nooit last van had, integendeel zelfs.

Geen regenboogtrui om mijn schouders maar wel blij dat ik dit WK mocht meemaken. De kans dat ik de volgende jaren deelneem zal eerder klein zijn aangezien het in een ander land en misschien wel op een ander continent zal zijn.

La Laurent Desbiens 2011

2011-08-30T16:47:00.004+02:00

Voor de vijfde keer al sta ik aan de start van deze cyclo, deze keer samen met Denis en Arne. Terwijl ik in het bevoorrechte startvak mag aanschuiven staan zij niet zo ver achter mij in het tweede startvak. Aangezien er na enkele kilometers wordt gestopt voor de officiële start maakt het hier niet eens zoveel uit in welk startvak je oorspronkelijk mag plaatsnemen. Dat bewijst Arne na vorig jaar nog maar eens wanneer ik hem bij de officiële start een paar rijen voor mij opmerk. Denis staat daarentegen wel ver naar achter, een gebrekkige peloton ervaring heeft hem in die eerste kilometers al een pak plaatsen gekost.

Om half negen worden we dan echt op gang geschoten. De eerste kilometers verlopen vlak en nerveus maar na 15 kilometer volgt een eerste heuvelzone. De schifting is daar dit jaar door een iets lager tempo echter veel minder groot en met een peloton van 100 renners beginnen we aan een vlak overgangsstuk richting Mont Cassel. Van samenwerking is weinig sprake en bijgevolg wordt er constant gedemarreerd. Zelf verschiet ik ook een paar cartouchen (te veel) om gaten dicht te rijden. Onderweg dunt het peloton wel wat uit door waaiervorming, enkele valpartijen en een helling maar het blijft toch een groep van ongeveer 50 renners.

Een tiental kilometer voor de Mont Cassel slagen er dan toch 5 renners in te ontsnappen. We blijven hen in het vizier houden en enkele kilometers voor de Cassel gaan 8 renners in de achtervolging. Ik maak gebruik van een brug om er nog als laatste naar toe te springen. Dat lukt maar ik begin dus wel zonder overschot aan de beklimming. In deze langste klim van de dag slaag ik erin de schade te beperken en kom ik met beperkte achterstand boven op de groep van 8, in de afdaling kan ik terug aansluiten. Net zoals vorig jaar krijg ik hier al te maken krampen maar ik trap er doorheen.
De koers lijkt nu echt in een definitieve plooi te zijn gevallen, de 5 leiders blijven binnen schot en het achtervolgende pelotonnetje van ongeveer 30 renners is niet meer te bespeuren.
Maar dan gebeurt het: een pijl in de verkeerde richting stuurt ons allen de verkeerde kant op. Na enkele kilometers merken we pas dat we niet meer op het parcours zitten en halen de 5 koplopers in want ook zij weten niet meer waarheen. Na overleg met de motards en koersdirectiewagen wordt er rechtsomkeert gemaakt. De 5 koplopers mogen een halve minuut eerder vertrekken voor ook wij weer worden losgelaten. Het groepje van 9 waar ik deel van uitmaakte krijgt echter geen voorsprong meer en moet gewoon terug door met de groep van 30 die we wel eerst al op enkele minuten achterstand hadden gezet. De motivatie is wat weg waardoor de 5 leiders nog wat tijd cadeau krijgen. Gaandeweg komt de vaart er toch weer in en halen we nog een groep van meer dan 50 renners in, daarin zaten ook Arne en Denis. Zij hadden even moeten stoppen maar werden dan wel meteen de goede kant op gestuurd.
Met een lang uitgerekt peloton van ongeveer 100 renners begonnen we dan aan de laatste heuvelzone. Mijn beste kruit had ik intussen al verschoten en veel meer dan gewoon volgen zat er niet meer in. Na de vierde en laatste helling is er toch weer wat afscheiding en beginnen we met een groep van iets meer dan 30 man aan de laatste kilometers. Arne en Denis zijn er ook nog steeds bij.
Een tiental slaagt er dan nog in van ons weg te rijden.
Iets meer dan een minuut na de winnaar bol ik samen met Arne over de meet. Sprinten voor de laatste top 20 plaatsen zag ik niet meer zitten, het vat was echt wel af.
25ste werd ik met een gemiddelde van 36,6 km/u. Arne werd 24ste en Denis 65ste nadat hij in de laatste kilometer nog had moeten stoppen om over te geven. Het snelle einde was hem dan toch wat zuur opgebroken.

Na de rit nog een gezellige après-cyclo met een gesmaakt buffet. Ondanks het verkeerd rijden, was deze cyclo toch weer genieten. Het blijft één van mijn favorieten.

Vakantie!

2011-07-22T22:21:00.010+02:00

Vakantie is druk druk druk! De agenda was de voorbije week goed gevuld:

Maandag: dagje met Eline en Jozefien, mmmmm pannenkoeken!

Dinsdag: bij Stefan en Caroline gaan spelen met Joschka en Fabian en uitgeteld thuis gekomen!

Woensdag: naar de zoo met tante Astrid! Met de trein, altijd een beetje reizen! En opnieuw stikkapot naar huis gegaan!

Donderdag: met de tram naar de poppenkast met Aurélie, Hanne, Kobe, Lotte en Lukas! Hier hebben we geen foto's van, maar Loïc deed ongelooflijk flink mee. Mama was heel trots. Vaneigens. En ja hoor, weer met slapende kindjes thuis gekomen!

Vrijdag: naar Plopsaland met Bjorn, Eline en Jozefien! Een aantal belangrijke plopsalessen geleerd, zoals niet aanschuiven als de rij er redelijk lang uitzien. Maar vooral heel erg genoten van het enthousiasme en de verwondering van Loïc. En moet het nog gezegd: op het einde van dag weer twee vermoeide maar tevreden kindjes.

Kom terug...

2011-07-14T21:37:00.005+02:00

'Kom terug.'
Als ik die woorden eens zó zacht kon zeggen
dat niemand ze kon horen, dat niemand zelfs kon denken
dat ik ze dacht... en als iemand dan terug zou zeggen
of desnoods alleen maar terug zou denken
op een ochtend:
'Ja.'
(Toon Tellegen)

De voorbije dagen voelde ik me redelijk goed. Tot ik dit tekstje gisterenavond las. Ik las het in een herdenkingsberichtje voor een andere, veel te jong gestorven jongen. Een klap in het gezicht, dat was het. Zo mooi, zo herkenbaar, zo pijnlijk. Terug naar af, zo voelde het. Of nee, terug naar verderweg? Naar iets anders, zoveel is duidelijk.
De tranen lopen al een tijdje niet meer over mijn wangen en ik had het gevoel dat ik de tranen in mijn hoofd toch vrij goed onder controle had. Telkens ze zich aandienden redeneerde ik ze weg. Misschien niet helemaal hoe het hoort, maar het werkte wel, voor mij toch.
Tot gisterenavond dus. Opeens was het daar weer, het besef. Opeens drong het door, in al zijn grootheid. Opeens plooide ik weer dubbel en voelde ik het gemis tot in elke vezel van mijn lijf. Opeens voelde ik mezelf ook een beetje wankelen. Voor het eerst eigenlijk.

Het vertrek (naar de Transalp) van mijn rots in de branding is daar natuurlijk niet vreemd aan. Pas nu voel ik hoeveel ik op hem leun. Ook al praten wij zeker niet de hele tijd over Wouter, gewoon het feit dat hij er is, bezorgt mij een zekere gemoedsrust en dat is gewoon heel veel waard.

Schat, ik tel samen met de kindjes de dagen af, wij duimen voor een heel goed resultaat, maar vooral ook voor een behouden thuiskomst. Dikke zoen.

"Het moet nu maar eens ophouden..."

2011-06-28T21:56:00.004+02:00

Zou ik hierover bloggen of niet? Dat was de vraag. Ondertussen zijn het vijgen na Pasen, want het BK is achter de rug, maar om zulke onhandigheden in de toekomst te vermijden en bij wijze van schrijftherapie voor mezelf, zal ik het toch nog maar doen.

Vorige donderdag liet de KBWB, bij monde van Freddy Van Steen, weten dat zij het nummer 108 wel wilden toekennen tijdens het Belgisch Kampioenschap. Nu heb ik daar op zich geen probleem mee. Toegegeven, dat ze het nummer in de Giro nooit meer zullen toekennen, vind ik een prachtig eerbetoon, maar "het" is ook wel in die koers gebeurd natuurlijk. En ik apprecieer het enorm als organisatoren ter herdenking van mijn broerke beslissen het nummer niet uit te reiken. Maar zoals gezegd, ik heb er alle begrip voor als het nummer 108 wél wordt toegekend.

Toch greep dit bericht op Sporza mij enorm naar de keel. Volgens de Belgisch Bond "moet het nu maar eens gedaan zijn" want "op deze manier wordt Weylandts dood steeds weer opgerakeld."

Ik ben mij ervan bewust dat dit harder overkomt dan het bedoeld is en dat deze boodschap niet naar ons gericht is, maar de manier waarop de Bond "het" als een afgerond hoofdstuk beschouwt/wil beschouwen, heeft mij wél gekwetst. Voor ons houdt het namelijk nooit meer op, het is het eerste waar we aan denken 's morgens, het laatste waar we aan denken 's avonds en bij wijze van spreken het enige waar we aan denken overdag. De vele initiatieven om Wouter te gedenken, die door vrienden, kennissen, supporters in binnen- en buitenland werden genomen en waarbij het nummer 108 centraal staat, zijn voor ons een hart onder de riem en het bewijs dat Wouter verre van vergeten is.
Wij hebben zelf nooit aangestuurd op het eren van het nummer 108. Dat is de spontane reactie geweest van de vele supporters in de Giro, die tijdens de herdenkingsrit met zijn nummer langs de kant van de weg stonden. Dat was zo mooi en aangrijpend en daardoor heeft het m.i. zoveel weerklank gekregen. Dat er dan toch ongelukkiglijk gekozen wordt voor de term "oprakelen" in deze context, is bijzonder vreemd. De betrokkenheid van al deze mensen wordt eigenlijk miskend.

En dan hadden we het nog niet eens over het bijgeloof dat zo hardnekkig aanwezig is in het peloton. De renner die het nummer 13 toegekend krijgt, spelt dit nummer vaak ondersteboven op, om geen ongeluk over zichzelf af te roepen. Denkt u dan echt dat de renners staan te springen om met nummer 108 te rijden?

Zoals zo vaak, een kwestie van "de manier waarop". Iets waar we in deze dagen nog gevoeliger aan zijn dan anders.

Gran Fondo Eddy Merckx 2011 - Aan de rekker!

2011-06-23T23:04:00.010+02:00

De dag begon vroeg, om 5u10 rolde ik uit mijn bed terwijl ik buiten de wind en regen hoorde tekeer gaan. Na een eerste ontbijt vertrok ik naar Wetteren om van daaruit samen met Philip en Debbie verder te rijden naar Huy. De eerste hindernis van de dag overwonnen we moeiteloos, het viaduct van Vilvoorde lag achter ons voor we het wisten. Onderweg kregen we nog een paar fikse buien over ons heen maar toen we rond 7u30 in Huy arriveerden begon de hemel waarempel wat uit te klaren.
Om 8u30 zou de start gegeven worden door Eddy Merckx zelf. Een uur hadden we dus om alles te regelen: nummer afhalen, toiletbezoek, fietsen af en uit de auto halen en ons aankleden. Dat leek aanvankelijk ruim voldoende maar de eerste twee activiteiten namen wat meer tijd in beslag dan gepland waardoor we ons nog behoorlijk moesten reppen om een paar minuten voor tijd plaats te nemen in de eerste startbox. Een eerste piek op onze polar hadden we dus al voor de start achter de rug.
Vlug nog enkele bekenden gegroet waaronder Rob van Cyclobenelux en Arne die als soigneur was afgezakt naar Huy, waarvoor dank want niet moeten stoppen aan de bevoorradingen is een onvoorstelbare luxe in een cyclo.
Met enkele minuten vertraging schoot Eddy ons uit de startblokken, meteen het gashendel volledig open om de Long Thier te beklimmen. Zonder veel problemen kon ik voorin de kopgroep plaatsnemen om zo iets comfortabeler de eerste afdaling aan te vatten. Op de tweede helling van de dag werd de koers reeds beslist: enkele renners sprongen weg waarop verschillende anderen er alleen of in trosjes van twee of drie achteraan gingen. Ik keek eens rond en zag nog steeds alle kleppers waaronder Snel en Bury in mijn buurt zitten en besliste niet mee te springen. Zoals zovele anderen dacht ik dat we die groep wel snel weer bij de lurven zouden grijpen. Niets bleek echter minder waar te zijn: ongeveer twintig renners waren gaan vliegen en we zouden ze nooit meer terugzien. De groep waarin ik mij bevond bestond nog uit ruim 60 renners waaronder ongeveer alle favorieten en een heel sterke vertegenwoordiging van Veltec die ondanks het feit dat zij de slag gemist hadden nooit aanstalten maakten om te achtervolgen.
Na ongeveer 50 kilometer kregen we het drieluik Côte de Montfort-Fays-Lincé voor de wielen geschoven. Net zoals vorig jaar hing ik daar voor de eerste keer aan de rekker, ik was echter niet de enige en kon zonder al te veel problemen terug aansluiten, van de afdalingen kon ik dikwijls gebruik maken om wat op te schuiven naar voor.

Na 63 kilometer volgde de Chambralles, mijn zwarte beest. Zoals verwacht kreeg ik het hier moeilijk en moest ongeveer 30 man laten rijden. Ik begon al te vrezen voor wat nog komen moest, want na de Chambralles volgden 60 golvende kilometers met nagenoeg de hele tijd de wind pal op de neus. Boven nestelde ik mij in een groepje van ongeveer 10 man in de hoop met hen terug te kunnen aansluiten. Na enkele kilometers achtervolgen lukte dat relatief eenvoudig doordat het in de groep der favorieten stilviel.
Wat volgde, waren 60 tergend trage kilometers waarin weinig of niets gebeurde, het had meer weg van een toertocht. Ik liet het echter niet aan mijn hart komen: of de kopgroep nu met drie minuten of met 10 minuten voorsprong zou aankomen, kon me weinig schelen. De koplopers waren toch al lang buiten schot. Op die manier was er eens tijd om rustig bij te praten met renners die me normaal het snot voor de ogen rijden. Arne zorgde in deze zone ook nog voor wat afleiding door Philip en mij meermaals te bevoorraden.
Na 127 kilometer was het gedaan met koffieklets en mochten we nog eens een helling beklimmen: de Côte de Coutisse. Boven kon ik mijn wagonnetje net niet aanhaken bij een groepje dat ik even later terug vooraan zag aansluiten. Met 7 zetten we de achtervolging in maar deze keer leek het erop dat we definitief het onderspit zouden delven. Gedurende 10 kilometer, met daarin ook nog twee hellingen, bleven we op ongeveer een minuut hangen. Maar in een dorpskern naderden we plots snel en wisten we toch nog een keer aan te sluiten.
Na 145 kilometer reed ik dus nog steeds tussen de favorieten. Op de Côte des Aguesses slaagde ik erin te overleven maar na 150 kilometer doemde de Côte de Bohisseau op. Samen met Bart Bury begon ik eraan. Met de woorden "dit hellingkje vind ik niet zo fijn" liet hij me geparkeerd achter en verdween als een stip aan de horizon. Ik vond het al lang niet meer fijn en deze keer brak de rekker echt.
Met 7 renners reden we naar de voorlaatste helling: Côte d'Ahin. Daar brak het opnieuw en samen met Stijn De Pauw en Timper, die nog onverwachts kwam aansluiten, daalden we gewillig af naar de slachtbank: de Muur van Huy. Met mijn laatste krachten wist ik me na 5 uur en 16 minuten als 47ste over de meet te slepen.
Zoals verwacht een minder resultaat dan vorig jaar - toen 13de - maar doel wel bereikt: kwalificatie voor het WK Gran Fondo in september.
Philip eindigde als 27ste in het spoor van de favorieten.

On behalf of the riders at the Giro

2011-05-31T22:33:00.006+02:00

Deze tekst werd ons doorgestuurd door David Millar, rozetruidrager in de Giro. Ik publiceer hem hier met zijn goedvinden.

Wouter may be gone but he remains present throughout each and every stage, he has become the most supported rider at the Giro.

Each one of us will see his name, or his dossard '108', countless times throughout each stage. A banner across the road, a group of school children, a lonely farmer, all so different but each remembering Wouter.

His presence within the peloton has grown bigger daily. His memory has touched each of us and affected us all in different ways, although there is one thing that we all share, it is his loss.

The peloton is no longer the same. It is missing one of its own. Yet his memory has made us closer than ever before, not many people could do that. We'll see you at the next race Wouter, rest in peace.

Brief aan Wouter

2011-05-20T11:28:00.008+02:00

Lief klein broerke van me

27 september 1984 staat in mijn geheugen gegrift. Want toen kwam jij erbij. Ik lag net in mijn bed en mocht er meteen weer uit om jou te komen bewonderen. Ik was op slag apetrots op dat kleine broertje van me.

Je groeide al snel uit tot de grootste deugniet van heel Gent en omstreken. Je reed menig Ronde van Frankrijk rond het pleintje in onze straat. En dat ging zelfs toen al gepaard met spectaculaire valpartijen.

Toen jij 10 was en ik 15, waren we ongetwijfeld niet de plezantste combinatie om in huis te hebben. We vlogen elkaar voortdurend in de haren, maar ook dat ging weer voorbij.

Een jaar of vijf later begon jij te koersen en was ik meteen een van je grootste fans. Ik keek er altijd naar uit om jou naar de koers te voeren als moeke en vake jou niet konden brengen. Jij bepaalde de muziek tijdens die autoritten, want dat moest toch wel muziek zijn die je oppepte en je in de juiste sfeer bracht. Zo kan ik nooit meer luisteren naar Désenchantée zonder kippenvel te krijgen, je kon het wel twintig keer na elkaar afspelen. Ik heb zoveel herinneringen aan die periode waarin je bij de nieuwelingen en junioren reed, te veel om op te noemen, ik koester ze, nu nog meer dan ooit tevoren. Weet je nog dat ik in een Spaanse colère een délégué bijna te lijf ging omdat hij niet had willen zien dat de winnaar tijdens de sprint DUIDELIJK van zijn lijn was afgeweken en jou in de dranghekken had gereden? Achteraf hebben we daar veel mee gelachen, maar ik moest en ik zou mijn kleine broertje verdedigen tegen ieder onrecht dat hem werd aangedaan. En dat ben ik blijven doen. Kritiek op mijn broer, daar moesten anderen bij mij niet mee afkomen. Ik kon het simpelweg niet verdragen en ik zou mij in duizend bochten gewrongen hebben om de kritiek, die objectief gezien misschien terecht was, te weerleggen.

Toen je enkele jaren later, op je net geen twintigste een contract tekende bij Quick Step glom ik van trots. Mijn kleine broer was groot geworden en had zijn droom kunnen waarmaken. Waauw, daar kon ik alleen maar naar opkijken. En dat ben ik blijven doen. Ik heb héél bewust voor jou als mijn getuige op onze trouw gekozen. Jij was mijn kleine broer die ik op mijn grote dag heel dicht bij me wilde. Bij de geboorte van Loïc hebben Michaël en ik ook héél bewust voor jou als peter gekozen. We wilden jou een extra speciale plaats geven in zijn leven. We wilden dat hij even trots op jou zou zijn als wij, we wilden dat hij evenveel naar jou zou opkijken als wij en dat hij zou leren van jouw enthousiasme, doorzettingsvermogen en levensvreugde. Lieve Wouter, hij zal het niet meer rechtstreeks van jou kunnen leren, maar weet dat jij in onze verhalen vast en zeker blijft verder leven. We zullen met hem en Aurélie al onze herinneringen delen en blijven vertellen over hun fantastische nonkel Wouter.

Broerke, 9 mei 2011 staat helaas ook in mijn geheugen gegrift. Wat wij nu doormaken, is met geen pen te beschrijven en blijft heel onwezenlijk. Ik ben bang voor wat ons nu te wachten staat, maar ik weet mij gesteund door jou. Weet alsjeblieft dat wij er ook zijn voor jouw An-Sophie en jullie kleine meid. Wij zullen heel goed voor hen zorgen en hen even graag zien als jou. Beloofd!

Lieve Wouter, ik stuurde al jaren, voor iedere koers, exact hetzelfde sms’je naar jou en daar wil ik vandaag ook mee eindigen: “Broerke, veel succes en euh, voorzichtig zijn hé! Dikke kus van je zus.”

Paasvakantie aan de voet van de Ventoux

2011-05-05T22:29:00.014+02:00

Gran Fondo Colnago

2011-04-28T21:38:00.014+02:00

Gran Fondo Colnago Cogolin Golfe de Saint Tropez. Een hele mond vol, een cyclo gesponsord door Colnago met start in Saint Tropez en aankomst in Cogolin.
Mijn eerste doel van 2011. De voorbereiding hierop viel helaas wat in het water door tendinitis in de knie waarmee ik toch meer dan een maand sukkelde. Maar het belangrijkste was dat ik kon starten, de laatste twee weken die aan deze cyclo voorafgingen had ik toch weer stevig en pijnvrij kunnen trainen.

Om 7u30 schoof ik reeds aan in het bevoorrechte startvak met nummer 5 op mijn stuur, een plaats die ik 5 uur later maar wat graag zou bekleden in het algemene klassement. Hoewel het parcours me wel zou moeten liggen wist ik echter dat dat te hoog gegrepen zou zijn, te meer door mijn gebrekkige voorbereiding.
Bij de start kwam ik al een hele hoop bekenden tegen, vooral uit Nederland. Daaronder ook Leon en Christian: LCMT en Transalp bondgenoten vorig jaar.
De zon was ook al van de partij en het windstoppertje dat ik nog aanhad kon ik kort voor de start nog snel kwijt bij Rob van Cyclobenelux.

Om 8u vertrok de meute in een vliegende vaart uit Saint Tropez. De eerste 15 kilometer verliepen relatief vlak en het was nerveus positie kiezen in een peloton van zeker 200 man. Een beetje een Picardië gevoel met snelheden die zonder veel moeite de 50 haalden. Nog voor we aan de eerste klim begonnen had ik reeds 3 valpartijen gezien en gehoord.
Op die eerste klim werd ik meteen geconfronteerd met de realiteit: vooraan ging het voor mij veel te hard. Twee groepjes van telkens ongeveer 10 renners reden weg. Met veel moeite kon ik mijn wagonnetje aan de derde groep van ongeveer 25 man hangen, maar ik hing aan de rekker en kwam op de eerste twee bergjes telkens boven met een kleine achterstand. In de technische afdalingen kon ik echter telkens weer aansluiten. Op die manier kon ik me in de eerste helft van de rit handhaven in de derde groep.
Na ongeveer 80 kilometer doemde echter de Notre Dame des Anges op, de langste, hoogste en steilste beklimming van de dag. Ik moest bijna meteen lossen, niet dat ik er al doorzat, maar ik kon het tempo van de groep bergop gewoon niet volgen. In mijn eigen tempo kwam ik boven en kon ik nog net water bijtanken voor ik werd gegrepen door een vierde groepje van ongeveer 15 renners. In de afdaling reed ik er weer van weg met een Fransman, beneden moeten we behoorlijk wat voorsprong gehad hebben want het was pas na een heel eind beuken in de wind dat we weer werden opgeslokt door de achtervolgende groep. Een topconditie is dus duidelijk niet nodig om nog steeds goed te kunnen dalen ;-).
De rest van de rit, toch nog steeds meer dan 60 kilometer, gebeurde er niet veel meer. Er was weinig samenwerking in de groep en er werd bijgevolg niet echt meer doorgereden. Ik kende dus ook totaal geen moeilijkheden meer. Het was dus wel genieten van het panorama en de zon.
Pas op het einde volgden er nog een paar demarrages, twee renners raakten weg.
Op 500 meter van de finish ben ik dan nog weggesprongen van de groep om zo met een kleine voorsprong beslag te leggen op de laatste plaats in de top 50. Negende werd ik daarmee in mijn leeftijdscategorie, 4 uur en 54 minuten over 162 kilometer.

Na de rit was het in Cogolin nog gezellig napraten tussen de palmbomen, een heerlijk decor heeft deze cyclo. Met mijn prestatie was ik niet ontevreden, vooral het feit dat ik zonder knieperikelen kon rijden stemde me gelukkig. Met een betere voorbereiding zou top 20 mogelijk moeten kunnen zijn, al valt dit voor mij misschien toch sowieso nog wat vroeg op het jaar.

Transalp - Etappe 7 en 8

2011-03-21T22:18:00.016+01:00

Vrijdag 23 juli 2010: Transalp Etappe 7.

De kortste etappe van de Transalp, maar met 2321 hoogtemeters op 48 kilometer toch geen hapklare brok. Er zou dus behoorlijk wat moeten geklommen worden op korte afstand.
Nadat we door de vrouwen met de auto terug werden afgezet in Male konden we postvatten aan de start, opnieuw onder een stralende zon. Na zijn rustdag gisteren stond Thomas nu wel weer naast mij. Op de eerste klim werd al meteen duidelijk dat de onderbreking hem goed had gedaan. Voor de eerste keer in deze Transalp nam hij het commando en zat ik toch wel even te puffen in zijn wiel.
Op het einde van de eerste klim nam ik toch weer een klein beetje voorsprong en begon iets voor Thomas aan wat opnieuw een behoorlijk technische afdaling was. Beneden even moeten wachten en dan samen naar het zwaartepunt van de rit. Een klim in 4 trappen met de voet op 900 meter hoogte en de top op 2147 meter, ook hier weer lange stroken van 20% en meer.

Gedurende de hele klim hingen we op nog geen 100 meter van een groepje van ongeveer 12 man. In de laatste steile kilometers moest Thomas echter terrein prijsgeven en verdween de groep uit het zicht. Intussen hadden dreigende wolken zich samengepakt boven Rifugio Orso Bruno. We waren al aan de afdaling begonnen wanneer de hemelsluizen opengingen.

Thomas voelde zich een stuk onzekerder op de gladdere ondergrond en nam geen risico's meer, daardoor verloren we wel nog een vijftal plaatsen. Als 25ste bolden we in de gietende regen over de meet, 3 uur en 7 minuten hadden we erover gedaan, gelukkig slechts het laatste kwartier in de regen. De zestiende plaats die ik gisteren haalde was ik in deze rit ook weer zeker waard geweest.

Zaterdag 24 juli 2010: Transalp Etappe 8.

De laatste rit. Ik had er een dubbel gevoel bij, enerzijds blij dat we er bijna waren, de aankomst aan het Gardameer was immers een heel aanlokkelijk vooruitzicht, maar langs de andere kant vond ik het toch ook wel jammer dat het er al bijna opzat. Hetzelfde gevoel als bij een skivakantie, de eerste vier dagen gaan rustig voorbij en het einde lijkt dan nog veraf, maar de tweede helft vliegt pijlsnel voorbij en voor je het weet zit het er alweer op.
Voor de laatste keer stonden we iets voor 9 uur onder de tonen van "Highway to Hell" te wachten op het startschot. De regen had intussen weer plaatsgemaakt voor de zon.
De eerste 8 kilometer waren geneutraliseerd, de etappe begon immers met een afdaling en daarin meteen beginnen koersen zou ongetwijfeld tot ongelukken geleid hebben. Toch nog een beetje proberen opschuiven maar ook gewoon genieten van het prachtige panorama rond Madonna.
In Plazza schoten de motards weg en mochten we eraan beginnen, een klim van iets meer dan 700 hoogtemeters waarvan het laatste deel zeer steil werd, balanceren op het puntje van het zadel om het voorwiel toch maar aan de grond te houden. De afdaling was er nog eens één om duimen en vingers van af te likken, oerendhard naar beneden.
Na iets meer dan 40 kilometer begon het parcours weer licht op te lopen, in het eerste deel haalden we nog een hoop bikers in. Het tweede deel bestond onderandere uit een lastige looppassage, ik kwam als eerste van een lange sliert boven op de top van de allerlaatste klim van deze Transalp. Thomas verteerde het lopen niet goed en kwam pas minuten later boven.
De afdaling naar het Gardameer was hallucinant, met voorsprong de meest technische afdaling van deze hele achtdaagse. Hoewel ik het grootste deel al fietsend, of eerder botsend, kon afleggen, moest ik toch ook enkele keren afstappen. Thomas liep het grootste deel van de afdaling naar beneden, zo waren er nog veel maar daardoor verloren we toch weer een pak plaatsen.
Niet eens zo moe (Thomas misschien wel), maar heel erg voldaan bereikten we na een hele week door de Alpen de finish in het prachtige Riva del Garda. In deze laatste etappe werden we 39ste in 3 uur en 28 minuten.

Exact 8 dagen na vertrek in Zuid-Duitsland in Füssen brachten we deze Transalp tot een goed einde. Een heel goed einde zelfs. In totaal zaten we 33 uur en 43 minuten op de fiets en hadden geen enkele keer pech. Naast een kleine schuiver van Thomas geen enkele valpartij. Ook geen enkele platte band en dat lijkt me toch wel een klein mirakel. Tot voor de Transalp behield ik, sceptisch als ik ben, nog enkele reserves t.o.v. tubeless banden, maar intussen ben ik een echte believer.

Schateren en kraaien

2011-02-15T11:51:00.003+01:00

Enkele quotes van de voorbije dagen en weken:

"Zusje rollen nee-ee." Neen, zusje is vergeten hoe het moet.
"Mama graag, satje." Ik zie u ook graag kabouter.
"Mama ahal terug. Papa ook." Ja, mama en papa komen altijd terug.
"Oma opa boedha garaasj." Dat klopt, Boedha zit in de garage bij oma en opa.
"Wouter dikke vriend."
"Pastien spelen!" Oké, we zullen met de plasticine spelen.
"Opi pijne rug, pakkuh nee." Dat is waar, opi heeft veel rugpijn en kan jou nu niet oppakken.
"Sjokolade!"
"Choco weekend" Ja, dat weet hij wel al goed, wij eten alleen choco in het weekend.
"Bwoemetjes winkel Fie" Ja, we zijn in de winkel bloemetjes gaan halen voor tante An-Sophie.
"Bankje zitten". Als we aankomen bij de crèche, gaat Loïc op het bankje zitten terwijl ik Aurélie uit de auto haal. Ondertussen krijgen we dit te horen om het even waar we nu aankomen met de auto.
"Oooh zusje! Poppemietje! Papa Mi-lel, mama Ekke." Zusje heeft voorlopig nog geen naam en hij blijft zichzelf consequent Vicje noemen.
"Saluuu"
"Saapwel"

En dan de dingen die hij eigenlijk niet hoeft te herhalen en al zeker niet zo duidelijk verstaanbaar:

F*ck
G*dverdomme
Sh*t
Mama vuile praat (dankuwel papa, en het was nog niet eens waar ook)

En Aurélietje? Zij babbelt ook heel veel en haalt daarbij bijzonder veel decibels - misschien ook iets om bij decreet in te perken? En sinds kort schatert ze ook.

Twee vrolijke kindjes, wat wil een mens nog meer?

Lapsus

2011-02-09T12:51:00.005+01:00

Onlangs vroeg ik aan Aurélie of ze "een boterhammeke ging lezen" en ik wilde eigenlijk vragen of ze een "boerke ging laten". Grappig, dat wel. Jammer dat, behalve wij tweeën, niemand live deze lapsus kon bijwonen. Doorwerkende zwangerschapsdementie? Maar dat bestond toch niet? Mijn brein dat een loopje met me neemt en een alarmbelletje doet afgaan, want "Hoe ga jij in godsnaam over 3 weken behoorlijk kunnen functioneren op je werk? Hoe ga je lesgeven, godbetert, in een andere taal nog wel? Ik zou mijn hersenen maar wat beginnen te trainen!"

Ik houd het liever op het resultaat van aan veel dingen tegelijk denken (Aurélie moet boeren, Loïc moet straks een boterham eten en ik wil eigenlijk wel graag verderlezen in mijn boek). Want oh ja, cliché-cliché, mama's denken aan duizend dingen tegelijk en ze proberen ze ook nog allemaal tegelijk uit te voeren ook. En dat is, als je het mij vraagt, om problemen vragen (2x "vragen" in een zin, over 3 weken kan ik mij dat alvast niet meer permitteren). Toch heb ik niet het gevoel dat ik als een "kieken zonder kop" door het huis raas, wel integendeel. Al geeft bovenstaande lapsus toch aan dat mijn gedachten wel als een "kieken zonder kop" door mijn hoofd razen, ik blijf voorlopig redelijk kalm. Loïc pas om 10u in de crèche? No problem, take it easy. Niets moet, alles mag en mijn horloge laat ik lekker thuis liggen. Vandaag iets niet kunnen doen? Dan zal het voor morgen zijn.

En neen, efficiënt ben ik dezer dagen allerminst, maar ik geniet dan ook heel bewust en met volle teugen van mijn laatste weekjes exclusief mama zijn. En ondertussen bereid ik me mentaal toch ook al een beetje voor op mijn toekomstige toestand van "werkende mama". Want dat ik dan als een "kieken zonder kop" door het huis zal razen, dat lijkt me nu wel al zeker.

Transalp - Etappe 6

2011-02-01T21:33:00.006+01:00

Na de koninginnerit van de dag voordien was het gissen waar we deze keer zouden uitkomen.
Ik was fris opgestaan en voelde geen naweëen van de etappe van gisteren, het ontbijt ging vlotjes naar binnen, bij Thomas iets minder. Met een doffe blik in de ogen zat hij voor zich uit te staren en probeerde hij toch iets naar binnen te wurgen. Weinig allure van een atleet, hij had meer weg van een uitgewrongen dwijl. Dat voorspelde niet veel goeds. Na het ontbijt besliste Thomas deze etappe aan zich te laten voorbijgaan en op die manier hopelijk wat te recupereren.
Om 9 uur stond ik dus alleen in het startvak, mooi vooraan in het tweede startvak want ik wou nu wel eens testen wat ik echt waard was ten opzichte van de concurrentie.

De rit begon met een lange klim met tussendoor een korte technische afdaling. Na het startschot werd er niet getreuzeld en de hartslag vloog meteen de hoogte in. Ik probeerde me zo snel mogelijk naar voor te wringen maar bleef op 50 meter van de kopgroep hangen. Die kopgroep veranderde echter ook al snel van een bolletje in een langgerekt lint. Tijdens de lange klim raapte ik daardoor toch nog verschillende bikers op.
Op 2400 meter hoogte lag de top, ik had geen flauw idee rond welke positie ik me bevond maar dat het meer in de voorste gelederen was dan de vorige dagen was wel duidelijk. Tot hiertoe eindigden we meestal rond de 60ste plaats en dan kom je ook steeds dezelfde mensen tegen die rond diezelfde positie draaien. Vandaag waren het allemaal nieuwe gezichten.
Na de top op 2400 meter verliep de rest van de rit hoofdzakelijk in dalende lijn, echter wel veel technische passage's waardoor de snelheid niet altijd even hoog opliep. Toch ook nog enkele venijnige kortere klimmetjes die serieus piekten.
In tegenstelling tot de voorbije ritten kwam ik in de tweede helft van de rit nog maar heel weinig bikers tegen, ik reed heel veel alleen en haalde nog slechts sporadisch een koppel in, het deelnemersveld lag duidelijk helemaal uiteen.

Net voor het stuk asfalt naar Dimaro vond ik nog aansluiting bij een groepje van ongeveer 8 man. Ideaal want de laatste 10 kilometer kregen we de wind pal op de neus. Op het laatste korte klimmetje in Dimaro gingen er nog enkele bikers overboord, ik voelde me nog steeds goed en kwam als eerste boven.
Door het beperkte aantal bikers na de finish besefte ik meteen dat ik veel meer naar voor moest geëindigd zijn. 16de werd ik, in 3 uur en 51 minuten. Mooi, want op voorhand had ik immers nooit gedacht dat top 25 in de Transalp mogelijk zou zijn.
Na de rit met de auto naar Madonna di Campiglio gereden waar we de volgende dag ook met de fiets zouden aankomen. Aangezien Male en Madonna slechts op een half uurtje rijden van elkaar lagen, boekten we in Madonna voor twee nachten. Op die manier zouden we eens niet met ons hele hebben en houden moeten verhuizen op vrijdagochtend. Toch wel een pak relaxer voor zowel de mannen als de vrouwen en kinderen.

Rollebol

2011-01-30T13:19:00.003+01:00

Aurélietje rolt! Van buik naar rug. Mama is trots, grote broer ook. En papa, die kan het voorlopig niet geloven, want hij heeft het nog niet met zijn eigen ogen gezien.

Shortski Sankt Anton

2011-01-24T20:53:00.008+01:00

Vertrokken woensdagavond om 18u15 in Zonhoven, na exact zeven uur, om 1u15, stonden we in Sankt Anton am Arlberg. Goed voor 4 dagen ski- en snowboardplezier, drie dagen in Sankt Anton zelf en 1 dag in het vlakbij gelegen skigebied van Lech en Zürs dat ook deel uitmaakt van het grote skigebied van Arlberg. Een filmpje vind je hier.

Rob!

2011-01-24T15:11:00.006+01:00

In het feestgedruis was deze blijde aankondiging bijna tussen de mazen van het net geglipt! Vlak voor het nieuwe jaar, op 29 december, is Rob geboren. Met zijn 3kg300 en zijn 54 cm is hij de flinke zoon van Ime en Pieter en het lieve broertje van Lie!

En zo sloten we ook 2010 als een heus babyjaar af.

Transalp - Etappe 5

2011-01-11T20:17:00.012+01:00

De koninginnerit. Met 107 kilometer veruit de langste etappe en met 3461 hoogtemeters het meeste klimwerk.

Dit zou dus ongetwijfeld een uitputtingsslag worden. Het begon meteen met een kort maar steil klimmetje van ongeveer 400 hoogtemeters naar Passo d'Eira (2200m). De eerste kilometers bergop was het aanschuiven, het logische gevolg als je met 1200 bikers op een smalle en zeer steile klim wordt losgelaten. Aangezien wij rond de 200ste plaats konden starten viel het nog enigszins mee, maar achter ons zal het oponthoud veel groter geweest zijn. En dat op de langste en zwaarste dag! Ik raakte ternauwernood zonder afstappen boven.
De tweede klim volgde al zeer snel. Daarvan moest een deel te voet afgelegd worden wegens te steil en ook wegens sneeuw.

Na de afdaling van de Passo Trela volgden 25 relatief vlakke kilometers. Met de Mortirolo in het achterhoofd hielden we ons gedeisd en lieten we ons in een groepje meedrijven naar de Passo di Verva. Met ongeveer 15 man in mijn wiel bereikten we de top op 2300 meter. Hierna volgde een afdaling waar zelfs ik geen plezier meer aan beleefde: steil naar beneden tussen keien en rotsen met een diameter tot 30 centimeter, daverend van de ene kant naar de andere, een ritje op een rodeostier was er niks bij. Een marteling die eindeloos bleef duren tot we eindelijk een stuk asfalt voor de wielen kregen. Ik voelde mijn handen en armen niet meer.
Ondanks ontelbare obstakels toch niet af te rekenen gekregen met lekke banden, in tegenstelling tot veel andere teams. Tot hiertoe had ik misschien nog wat de neiging om de euforie rond tubeless banden te temperen, maar sindsdien doe ik helemaal mee. Tubeless rocks!
Het stuk asfalt kwam dus als geroepen. Al behoorlijk getekend kwamen we na iets minder dan 4 uur aan in Grosotto, aan de voet van de Mortirolo op 600 meter hoogte. Dat hij steil was, wist ik. Met de koersfiets reed ik er immers twee jaar terug al eens op. Maar voor de Transalp werd uiteraard een nog steilere passage gevonden. Het tweede deel van de klim was dezelfde als de beruchte klim waarop Pantani meermaals zijn achterkant liet zien. De top bleek deze keer echter toch nog niet echt de top te zijn. Vandaar misschien de echte naam van de Mortirolo: Passo di Foppa. We kregen nog een lange uitloper van 300 hoogtemeters voorgeschoteld naar Pianaccio. Het deelnemersveld was intussen al helemaal versnipperd en in tegenstelling tot de vorige dagen kwamen we nu slechts sporadisch nog andere teams tegen. Geen flauw idee rond welke positie we reden.

Na iets minder dan 2 uur klimmen konden we dan eindelijk nog eens tot rust komen, of dat dachten we toch. De afdaling bleek opnieuw een rollercoaster van formaat. Met de billen dicht naar beneden, gelukkig zonder ongelukken.
De laatste 10 kilometer naar de finish in Ponte di Legno hadden we duidelijk onderschat. In tegenstelling tot wat we verwacht hadden liepen deze nog in stijgende lijn, nog een lastige uitsmijter dus. In de laatste kilometers duwde ik mijn laatste reep nog naar binnen want voelde dat er een hongerram zat aan te komen. Die kwam er dankzij die Twix gelukkig niet waardoor ik toch nog vrij fris over de meet reed. Thomas had zich echter moeten dubbelplooien in de laatste kilometers, hij kon geen pap meer zeggen na onze aankomst.6 uur en 40 minuten waren we onderweg en werden daarmee 62ste. Ronny en Arne kwamen ongeveer twee uur later binnen en de laatste teams arriveerden pas rond 10u 's avonds, die deden er dus 13 uur over!

Om te onthouden

2010-12-20T22:46:00.004+01:00

Leuke dingen om te onthouden en om over een paar jaar onze puberende kinderen mee in verlegenheid te brengen bij hun vrienden:

- Loïc zit in zijn peuterpuberteit en antwoordt op alles "nee", ook als hij "ja" bedoelt. Hij doet ook graag net het tegenovergestelde van wat je vraagt. Ik pas hier dus ook consequent omgekeerde psychologie toe (bv. "Ga maar op het boordje zitten." En dan gaat hij er meteen weer af en dan lach ik mijn vuistje.)
- Grappige woordjes:

coccoliii = krokodil of broccoli, afhankelijk van de context
kers mam en kers boom = kerstman en kerstboom
Patteo en Mimi = Matteo en Noémie
Fien = Fientje (uit de crèche), Jozefien, tante An-Sophie
preis = op reis
prika = paprika
loouw = sneeuw of leeuw, afhankelijk van de context
bus stout = sinds ik mij eens heel erg kwaad heb gemaakt omwille van het onhoffelijke gedrag van een Lijn-chauffeur (zie eerder bericht)
Vic oopt = Loïc loopt

- Aurélietje maakt een vuistje en wiebelt er een beetje spastisch mee als ze klaar is met drinken of als ze zich uitrekt.

Jammer

2010-12-15T14:38:00.004+01:00

Een paar jaar geleden bedacht ik dat een website waarop je alle promoties van het moment in alle grootwarenhuizen in België kon raadplegen wel interessant zou zijn. Zo'n site waarop je op product of op winkel zou kunnen zoeken. Helaas heb ik dat idee nooit uitgewerkt. Toegegeven, het ontbreekt mij ook wel aan de technische vaardigheden om zo'n site te lanceren, maar zo moeilijk kan het niet zijn om een informaticus te vinden, niet? Hoe dan ook, het is nu te laat, want Punta Vista is met mijn briljant idee gaan lopen. Weer een kans op eeuwige roem en rijkdom mislopen. Jammer.

Loïc is 2!

2010-12-14T22:37:00.010+01:00

En vierde dat met de Weylandtjes met taart en fruitsap en met de Ossieurkes met een lekker ontbijt (met chocolademelk, chocoladekoeken en chocoladepudding) gevolgd door een leuke wandeling.

Ergernisjes

2010-12-02T08:52:00.005+01:00

Ik durf me wel al eens ergeren, ik geef het toe. "Tssssss", rol ik dan met mijn ogen of trek ik mijn wenkbrauwen op. Dat vreet energie, ik weet het, maar ik kan het niet laten. En laat ons eerlijk zijn, ik wil het ook niet laten, want uiteindelijk maakt het me voor een stuk ook wie ik ben: een lastige knorpot.

Laat ik voor één keer ook eens virtueel stoom aflaten en jullie, trouwe lezers, een overzichtje geven van waar ik me de laatste tijd zoal aan erger.

Vroeg opstaan om de poetsvrouw binnen te laten en dan te horen krijgen dat ze niet komt of veel later komt.
Wachtmuziekjes bij de CM.
Na 7 weken moederschapsrust nog steeds geen uitkering gekregen hebben doordat ze bij de CM te laat in actie geschoten zijn maar de schuld bij De Post leggen.
Na 6 weken te horen krijgen dat ze bij de CM nog niet eens weten dat Aurélie geboren is, ook al hebben we 5 weken geleden alle papieren ingediend.
Zotte chauffeurs die in de sneeuw spookrijden om een file voorbij te steken en hun middelvinger opsteken als ik toeter.
Chauffeurs van De Lijn die vinden dat ze niet hoeven voor te sorteren en de file dus voorbij steken om dan alsnog af te slaan.
Crèches die hun attest van toezicht van Kind en Gezin kwijtraken.
"Die/dat"-fouten.

Voor u bedenkt dat het allemaal nog meevalt met die ergernissen: dit is uiteraard een niet-exhaustieve lijst, wat had u gedacht.

Ziekenhuis

2010-11-25T12:11:00.004+01:00

We zijn in het ziekenhuis, al sinds vorige woensdag. Het begon op de zondag ervoor. ’s Middags waren we nog met z’n vieren naar Gent geweest om een beetje te shoppen. We slaagden er zelfs in om naar Italiaan te gaan zonder dat één van onze twee koters het restaurant op stelten zette. ’s Avonds kreeg Aurélie koorts, begon ze een beetje te hoesten en zat haar neusje verstopt. Tante Martine – wat is het toch handig om een pediater in de familie te hebben – raadde aan om alvast te aerosollen. ’s Anderendaags viel het verdict: RSV, maar voorlopig mocht Aurélie wel terug mee naar huis. Als haar toestand zou verslechten, moesten we terugkomen. Woensdagochtend lag ons meisje de hele tijd te kreunen en wilde ze niet meer eten. Een opname in het ziekenhuis bleek onvermijdelijk. Ons minimeisje, nog geen vier weken oud en al terug in het ziekenhuis. De tranen rolden over mijn wangen toen tante Martine zei dat ze opgenomen moest worden, maar eens we hier waren, was ik op een bepaalde manier toch ook opgelucht. We waren in goede handen en Aurélie zou hier nauw opgevolgd worden. Onmiddellijk aan de monitor en dan de rits verpleegsters die allemaal zeiden dat ze “toch wel heel erg ziek” was. Mijn moederhart kromp ineen, was ik dan te lang met haar thuis gebleven? Had ik dinsdag al moeten terugbellen naar tante Martine? Ik ga zelf niet snel naar de dokter en wil dat ook met mijn kinderen niet te snel doen, maar had ik nu mijn principes te grondig gevolgd? Is het met Aurélietje als met Loïc, kan je het aan haar ook amper zien als ze ziek is?

En hier zitten we dan, dag 9 ondertussen van ons verblijf. Ik heb de voorbije dagen heel veel gelezen, maar daarmee heb, zelfs ik het er nu ongeveer wel mee gehad. Het gaat ook duidelijk al een stuk beter met Aurélie. Alleen met die zuurstofsaturatie zit het niet echt goed. Idealiter is die boven de 90%, maar zonder extra zuurstof zakt Aurélietje daar wel eens onder. En nu staan we plots voor de keuze: ze mag naar huis omdat ze het voor de rest goed doet, maar als ik het nog niet durf, mogen we ook nog een nacht blijven. Als ik die waarden niet zou kennen, zou ik haar zonder twijfel mee naar huis nemen, ik zie geen verschil met hoe ze was voor ze ziek werd. Ze hoest wel nog, maar zeker niet zoveel als in het begin en aerosollen kunnen we thuis ook. Maar die saturatie kan ik thuis niet meten… Zal ik met een gerust hart kunnen slapen? We hebben nu belist om tot vanmiddag te wachten. Eens zien hoe ze het al die tijd zonder extra zuurstof doet en dan zien we wel. Om het met de woorden van tante Martine te zeggen: we zijn op dit moment een monitor aan het behandelen en we laten ons leiden door de waarden die op het scherm verschijnen, maar we mogen niet vergeten ook naar het kind te kijken en dat kind lijkt het goed te doen, gegeven de omstandigheden. Meten is weten, dat is waar, maar een ander kindje in haar huidige toestand zou niet opgenomen worden in het ziekenhuis, dus kunnen wij misschien toch ook wel naar huis?

Update, 16u: we hebben beslist om toch nog maar een nachtje te blijven om te zien hoe ons meisje het 's nachts doet zonder extra zuurstof. Een nachtje meer of minder, daar zal het nu niet op aankomen hé...

Welkom Kobe!

2010-11-24T13:55:00.003+01:00

Met de geboorte van Kobe, flinke zoon van Pieter en Sofie en broertje voor Lotte, breekt een tijdelijke rustpauze aan in de babyboom. Een hele dikke proficiat voor de trotse ouders en grote zus!

Verwondering

2010-11-14T19:08:00.000+01:00

De voorbije weken was ik vaak verwonderd.

Over de reus van een zoon die ik plots heb, over zijn ongelooflijk snel uitbreidende woordenschat, over zijn mondje dat geen seconde stil staat (van wie zou hij dat toch hebben?), over zijn eerste zinnetjes, over zijn eindeloze herhalingen van die zinnetjes (Opi vuil. Opi auto vuil. Buiten nat, koud. Papa fiets. Baby mee. Papa zitten zetel. Kaka vies. Gaga (= Gargamel) stout. Enzovoort, enzoverder.), over hoe alles onmiddellijk weer toe moet (de deur, de pot confituur, het botervlootje), over hoe lief hij is voor zijn zusje. Over alles eigenlijk.

Over mijn pluimgewichtje van een dochter, die sterk lijkt op haar grote broer maar toch een ander kindje is. Over hoe snel ze verandert, over het knuffelkonijn dat ze is, over hoe snel de tijd gaat terwijl ik dit momentum net probeer vast te houden en zoveel mogelijk probeer te genieten. Over alles eigenlijk.

Over mijn halve trouwboek die nog steeds veel gaat fietsen maar opeens wel veel meer doet in het huishouden, waardoor ik het meestal niet drukker heb dan voorheen. Over alles eigenlijk.

Welkom Jules!

2010-11-05T13:44:00.003+01:00

Met de geboorte van Jules, flinke zoon van Iljo en An-Sofie, op 3 november, is het nu alleen nog wachten op de geboorte van de tweede spruit van Pieter en Sofie. Een dikke proficiat voor Iljo en Ansofie en wij duimen voor een vlotte bevalling bij Sofie!

Transalp - Etappe 3 en 4

2010-11-03T21:33:00.012+01:00

Maandag 19 juli 2010: Transalp Etappe 3.

Ischgl-Scuol (Zwitserland): 76 kilometer en 2520 hoogtemeters.
Het zwaartepunt van deze etappe lag in het begin. Na slechts een paar kilometer inrijden draaiden we de klim naar Idjoch op. Van een hoogte van 1300 meter moesten we over een afstand van ongeveer 12 kilometer naar 2738 meter hoogte. Het dak van de Transalp.
Opnieuw heel steil met geregeld uitschieters tot 20%. Bij Thomas draaide het vierkant, ik bleef af en toe wachten en op de top kreeg ik het gevoel al een eeuwigheid verloren te hebben en ergens rond de 100ste plaats te hangen.
Met een rotvaart vlogen we naar beneden. Snelheden tot 80 km/u waren geen uitzondering, en dat over kiezel en rotsen, echt kicken.

Na 33 kilometer volgde de tweede klim. Hier wou ik nog wat tijd goedmaken, een groot deel van de klim Thomas geduwd en op die manier toch nog een hoop teams ingehaald. In de technische afdaling raapten we ook weer onze noorderburen op.

Samen met hen begonnen we aan de laatste dertig kilometer die heel licht opliepen. Christian en ik namen het kopwerk voor onze rekening en raapten nog een pak bikers op, onder andere ook Mieke en Sofie die op dat moment voor de vierde plaats onder de vrouwen streden.
Op 12 kilometer van de meet volgde een kort maar nijdig klimmetje. Intussen was onze groep al aangedikt tot 20 man, dus nog even bergop aan de boom geschud en we stoven letterlijk en figuurlijk verder naar de finish met 8 man. Samen met Thomas nog het prestige-spurtje gewonnen van ons groepje.
Gefinisht in 4 uur en 11 minuten op de 78ste plaats.

Dinsdag 20 juli 2010: Transalp Etappe 4.

Op papier leek de vierde etappe iets minder zwaar dan de vorige. Van Scuol naar Livigno (Italië) kregen we over een afstand van 74 kilometer en 2377 hoogtemeters drie klims te verwerken, echter nooit zo steil als de voorbije ritten.
Tijdens de briefing voor de start werd ons een prachtige rit beloofd, misschien wel de mooiste van deze acht-daagse. Het bleken geen loze woorden: voortdurend veranderende panorama's om duimen en vingers van af te likken. Een groot deel van het parcours liep immers door Zwitserlands enige Nationale Park (het oudste Nationale Park in de Alpen) waar je in principe enkel te voet in mag, tussen start en aankomst zouden we eigenlijk niet meer in de bewoonde wereld terechtkomen.
De eerste klim was de Pass da Costainas op 2230 meter hoogte. Ongeveer 1000 hoogtemeters moesten we overbruggen over een afstand van bijna 23 kilometer. In vergelijking met de vorige dagen kon je dit bijna vals plat noemen. Er werd dan ook rapper gereden en in tegenstelling tot de vorige ritten werden er nu ook bergop groepjes gevormd om uit de wind te zitten. Ik zette me op kop terwijl Thomas in de wielen bleef, ik moest wel opletten dat ik hem er niet uitreed.

Het eerste deel van de afdaling was technisch en het was vanaf dag 1 al duidelijk geworden dat dat niet Thomas zijn ding was. Terwijl de andere teams me weer voorbijraasden wachtte ik halverwege op Thomas.
De tweede klim naar Döss Radond was minder lang en aangezien ik me duidelijk sterker voelde heb ik Thomas grote stukken geduwd. Daardoor maakten we toch weer wat tijd en plaatsen goed. Hetzelfde scenario in de laatste klim naar Passo Alpisella op 2290 meter hoogte. In de laatste kilometers bergop haalden we op deze manier nog Leon en Christian in die al de hele dag een eind voor ons uit reden.
Na een snelle afdaling en een paar laatste vlakke kilometers op weg naar Livigno reden we opnieuw als eerste van ons groepje over de finish. 57ste in 4 uur en 4 minuten.

Welkom Matisse

2010-11-02T15:53:00.003+01:00

Amper drie dagen na ons Aurélietje, kreeg Louise er een broertje bij, Matisse. Een dikke proficiat aan zijn trotse ouders, Anja en Bruno!

Aurélie

2010-10-22T22:46:00.005+02:00

Geboren op 21 oktober 2010 om 18u43.
3,105 kg en 52 cm.

Loïc apetrots en wij natuurlijk ook ;-).

Transalp - Etappe 2

2010-10-20T22:00:00.000+02:00

De tweede rit beloofde een lastige te worden. Van Imst naar Ischgl: met 77 kilometer weliswaar iets korter dan de eerste etappe, maar wel maar liefst 1100 hoogtemeters meer, 3184 om precies te zijn.
Vooral de eerste klim deed ons vooraf enigszins huiveren. De voet van de Venetalm lag op 700 meter hoogte, de top op 2000 meter. 1300 hoogtemeters op een afstand van iets meer dan 10 kilometer, ongeveer 13% gemiddeld dus. Hoewel ik toch weer iets sneller klom, was het verschil tussen Thomas en mij in deze klim duidelijk minder groot dan gisteren. We kwamen relatief vlot boven in het spoor van Leon en Christian.

Na een snelle afdaling waarin Thomas zonder veel erg even van dichtbij kennismaakte met het Oostenrijkse grind mochten we meteen de borst nat maken voor de tweede klim, Pillerhöhe met een top op 1550 meter. Deze klim verliep volledig over asfalt en dat lag Thomas duidelijk beter die graag op de trappers loopt, offroad was dat met de mountainbike zelden mogelijk. Na de top volgde een technische afdaling naar Landeck waar ik twee jaar geleden nog startte in de Tirol West Radmarathon.
Op de derde klim, Almstüberl op 1400 meter hoogte, ging Thomas zijn licht echter stilaan uit. Halverwege de klim vulde ik aan de bevoorrading onze 4 bidons en met twee bidons in mijn nek snel terug naar Thomas. Op die manier kon hij doorrijden en verloren we toch iets minder tijd. We kwamen opnieuw samen met Leon en Christian boven.
Wat volgde was een zeer technische afdaling waar verschillende bikers onderuit gingen. Zo zag ik ook Christian over zijn stuur vliegen. Zijn schouder schoot daarbij uit de kom om wel weer meteen op zijn plaats te schieten. Veel pijn maar gelukkig kon hij verder.
De laatste 20 kilometer die licht opliepen naar Ischgl nam ik Thomas op het sleeptouw om na 4 uur 45 minuten als 68ste te finishen.

Transalp - Eerste etappe

2010-10-18T22:55:00.007+02:00

Het is intussen al drie maanden geleden dat we de Transalp reden. Aangezien ik na de finish aan het Gardameer niet echt op mijn lauweren heb gerust - ik reed nog een MTB marathon in Oostenrijk en verschillende cyclo's - heeft het dus even geduurd voor ik tijd vond voor een verslag van wat het grootste sportieve doel van 2010 was. De Craft Bike Transalp.

Zaterdag 17 juli 2010: Transalp Etappe 1.
Vol ongeduld stonden Thomas en ik te wachten op wat de sportieve apotheose van 2010 moest worden. Slechts minuten scheidden ons nog van het verlossende startschot voor de Transalp 2010. Ons doel was duidelijk: top 50. Met 600 teams aan de start was dat ambitieus, zeker gezien onze geringe ervaring met mountainbike-marathons, laat staan met meerdaagses.
En eindelijk was het dan zover, om 9u30 werden we samen met 1200 andere mountainbikers onder de opzwepende muziek van "Highway to Hell" losgelaten.

De eerste rit bracht ons van het sprookjesachtige Füssen in Zuid-Duitsland naar Imst, meteen de grens over naar Oostenrijk. 84 kilometer en 2100 hoogtemeters.
Op papier zag deze rit er niet bijzonder zwaar uit, er lag slechts één echte "col" op het parcours, en dat pas na 2/3 koers.

De aanloop verliep vrij vlot maar ik moest mijn tempo toch wat drukken voor Thomas die niet te hard van stapel wou lopen. In die eerste 50 kilometer reden we bijna voortdurend in het gezelschap van Leon en Christian, twee Nederlandse vrienden die ik dit jaar leerde kennen in de LCMT en de weken daarna ook nog tegenkwam in verschillende cyclo's, allemaal als voorbereiding op deze Transalp. Ik had toen al gemerkt dat ze aan ons zouden gewaagd zijn en dat zou de volgende dagen ook blijken.
Na 54 kilometer kregen we dan die ene kanjer voor de wielen geschoven, de Marienbergjoch: van 1000 meter hoogte naar 1800 in amper 7 kilometer, dan weet je het wel, steil dus.
Ik begon vrij fris aan de klim maar al snel werd duidelijk dat Thomas niet meer zo fris zat. Hoewel ik me echt inhield kon Thomas niet volgen, de man met de hamer sloeg onverbiddelijk toe. Ik kende geen problemen en kwam met veel overschot boven. Pas een hele tijd later volgde Thomas.
Misschien had ik toen al bergop moeten duwen maar dat durfde ik nog niet uit schrik mezelf (en vooral mijn kniëen) in de vernieling te rijden. Er moesten immers nog 7 etappes volgen waarvan er enkele nog veel zwaarder zouden uitvallen.
Na een razendsnelle afdaling volgden nog een tiental vlakkere kilometers die we in een rotvaart aflegden.
Als 60ste team reden we na 3 uur en 34 minuten over de finish. Net op tijd, want een half uurtje later kwam het water met bakken uit de hemel tijdens een plaatselijk onweer.
Na de rit moesten we nog naar het hotel in Wenns 10 kilometer verderop waarvan 6 km bergop. Ik deed dat nog met de fiets, Thomas werd opgepikt door Liesbet met de auto. Na een snelle douche reden we nog terug met de auto naar beneden om Arne en Ronny op te pikken.

Welkom Fons en Hanne

2010-10-12T14:10:00.002+02:00

De babyboom is op kruissnelheid! Welkom

Fons, zoontje van Inge en Katrien, broertje van Gitte en Staf
Hanne, dochtertje van Wouter en Tineke

en ook hier weer een hele dikke proficiat voor hun trotse ouders.

Welkom Arwen, Julia en Maxim!

2010-10-05T15:50:00.005+02:00

Had ik al gemeld dat na 2008 ook 2010 een echt babytopjaar zou worden? Vorige zondag gingen we naar de babyborrel van Henri, flinke zoon van Sabine en Doos, en ook de voorspelde babystroom voor oktober/november/december begint zo stilletjes aan op gang te komen.

Alvast een hele dikke proficiat aan de trotse ouders van:

Arwen, dochtertje van Liesbet en Olivier
Julia, dochtertje van Louise en Cédric
Maxim, zoontje van Debbie en Philip en broertje voor Julie

Wie zal de volgende zijn...?

Elfde in Picardië

2010-09-19T20:28:00.003+02:00

Net zoals de voorbije jaren stond ook dit jaar de ronde van Picardië aangestipt als laatste grote fietsdoel, ook zo voor Thomas, Wouter, Arne en Olivier. Samen met een hoop bekende gezichten uit andere cyclo's waaronder Frederic en Edith van het Veltec-team die ook hier hun seizoen kwamen afsluiten, stonden we in het eerste startvak te wachten op het startschot. Ook nu weer enkele profs en ex-profs aan de start. De weergoden waren ons nog maar eens goed gezind, het beloofde immers een zonovergoten dag te worden met relatief weinig wind.
De eerste schifting gebeurde traditioneel op de eerste hellingen. Met een peloton van ongeveer 80 renners scheurden we ons af van de rest, ook Thomas en Wouter waren mee. Na amper 40 kilometer kozen 3 renners waaronder 1 prof het hazenpad. Met nog 150 kilometer te gaan leek dat op een zelfmoordpoging maar ze zouden het toch tot aan de finish uitzingen.
Ondanks de bij momenten erg hoge snelheden, demarrages en waaiervorming bleef de groep toch uitzonderlijk lang samen. Langs de kust scheurde het wel enkele keren maar wanneer het tempo dan weer een klein beetje zakte, was de hergroepering telkens weer een feit. Ik reed voortdurend attent mee vooraan zonder al te veel energie te verspillen.
De tweede helft van het parcours werd blijkbaar grondig hertekend en er heerste lange tijd verwarring of we al dan niet juist zaten. Een vijftal renners maakte daar handig gebruik van en verdween al snel uit het zicht, in de grote groep werd er immers kilometerslang aan een slakkengang gereden. Het was wachten op een steile klim na 140 kilometer waar het peloton volledig verbrokkelde. Ik slaagde erin vooraan aansluiting te vinden en met ongeveer 15 renners reden we weg van de rest. Het gat met de 5 eerder ontsnapte renners werd in een rotvaart dichtgereden en onder impuls van één van de deelnemende profs bleef de vaart er goed inzitten, zeer goed zelfs want ik kende in de kilometers die daarop volgden mijn lastigste momenten van de dag. Ik was echter niet de enige, iedereen die door de zijwind op de kant werd gezet kreeg het zwaar te verduren, toch gingen slechts enkele renners overboord.
Toen de prof zich liet uitzakken in de groep viel het stil, veel getekende gezichten en iedereen was blij dat het even iets rustiger ging. Op dat moment heb ik mij echter een beetje in slaap laten wiegen. Met nog 20 kilometer te gaan ontsnapten 2 renners die in eerste instantie niet echt veel voorsprong namen, dan sprongen er nog 2 naartoe en even later nog een eenling. Ik had moeten meespringen maar deed het niet, een gebrek aan gretigheid die me een podiumplaats zou kosten.
Het fut was verdwenen uit ons groepje dat dan nog uit een tiental renners bestond, niemand had nog zin om tempo te maken. Het waren vooral Frederic, een Fransman en ik die er nog wat de vaart probeerden in te houden. Op de laatste helling gebeurde er niks meer en we reden samen naar de finish. Als elfde bolde ik over de streep in 4 uur en 53 minuten. Het voelde aan als een tragere editie maar we haalden toch weer een gemiddelde van meer dan 38 km/u.
Vierde werd ik in mijn leeftijdscategorie, net geen podium dus. Die laatste podiumplaats verloor ik in de laatste bocht waarin ik te wijd ging, maar eigenlijk verloor ik die al eerder toen ik te passief bleef zitten op 20 kilometer van het einde.
Het seizoen mooi afgesloten maar de grinta was een klein beetje verdwenen. Het is de eerste keer dat ik na Picardië eigenlijk wel echt voldaan ben. Bijgevolg is er deze keer ook niet echt sprake van een gat waarin ik andere jaren toch telkens een beetje val.

Le français économique, j'en fais mon affaire

2010-09-12T12:22:00.000+02:00

Ik beval graag van boeken en kindjes in het zelfde jaar. Dat is het minste wat je kan zeggen. In 2008 kwam eind september A la découverte du français juridique op de markt en eind november Loïc op de wereld. En nu, 2 jaar later, verwachten we eind oktober onze tweede spruit en heb ik zopas door het eerste exemplaar van Le français économique, j'en fais mon affaire gebladerd en gezien dat het goed is (in alle bescheidenheid).

En nu ik het toch over nieuw gepubliceerd werk heb...tijd voor een streepje reclame! De Schrijver heeft zijn eerste roman uit: De Engel in het Gekkenhuis. Volg mijn voorbeeld en dat van vele anderen: bestel nu online en betaal geen verzendkosten!

Negende in de Charly Gaul

2010-09-10T14:34:00.004+02:00

Na zatermiddag deelgenomen te hebben aan een koersje in Zutendaal - waar ik overigens tweede werd - vertrok ik in de late namiddag vanuit Zonhoven met Arne naar Echternach. Op zondag zouden we daar immers deelnemen aan de Charly Gaul.

Zondagochtend vroeg uit de veren na een onrustige nacht in een twijfelaar met Arne. Niet de ideale manier om goed uitgerust aan een cyclo te beginnen maar daar maakte ik me weinig zorgen om. Ik heb immers al meer dan eens een goeie cyclo gereden na een mindere nacht.
Een half uurtje voor de start stonden we al paraat, samen met Thomas en Wouter die ook waren afgezakt naar Luxemburg.
De rit begon in tegenstelling tot vorig jaar onmiddellijk met een klim, niet steil, maar wel vrij lang. Meteen werd al een eerste schifting doorgevoerd. In de 70 kilometer die volgden gebeurde er niet echt veel, met een peloton van ongeveer 80 man denderden we naar de scherprechter van deze editie: de Groesteen: 4 kilometer klimmen aan bijna 8% gemiddeld.

De grote groep werd reeds aan de voet op een lang lint getrokken en viel al snel uiteen. Ik kwam in een derde groepje boven met 6 andere renners. Het tweede groepje dat 14 renners telde reed ongeveer 30 seconden voor ons uit en daarvoor reed nog een groepje van 6 renners.
Na 10 kilometer achtervolgen vonden we terug aansluiting vooraan in de koers, de tweede groep had intussen ook al het eerste groepje opgepeuzeld. Met iets minder dan 30 renners zouden we dus het tweede deel uitvechten.
Ik begon de inspanningen intussen echter al goed te voelen en na 110 kilometer kreeg ik het echt zwaar: krampen op de negende klim. Ik kon aanklampen maar ook niet meer dan dat. Kort daarna ontsnapten 4 renners, de beste klimmers. Het minste van mijn zorgen want ik was al blij dat ik mij gewoon kon handhaven in de groep die overigens al behoorlijk uitgedund was, nog slechts een 15-tal renners bleven over.
Op de laatste klim kwam ik tot mijn eigen verbazing met de eersten boven, ik had blijkbaar een tweede (of derde) adem gevonden, de krampen die ik eerder voelde waren ook verdwenen. In de laatste 10 kilometer ontsnapten nog twee renners waaronder iemand van Gaul.nl. Ik probeerde er meermaals naartoe te springen en hoewel ik verschillende keren dicht naderde kreeg ik toch geen steun, integendeel, de ploegmaats van de Gaul-renner leverden voortreffelijk afstopwerk.

Het werd dus een sprint voor de laatste top tien plaatsen, ik zette iets te vroeg aan maar werd toch nog tweede van de groep. Negende in totaal, 168 kilometer in 4 uur en 34 minuten.
Een mooi resultaat, maar na de aankomst was het toch even balen toen ik hoorde dat de twee renners die op het einde nog van ons wegreden, erin slaagden de eerder ontsnapte renners te achterhalen. Blijkbaar hadden zij minder dan een minuut voorsprong op ons, maar aangezien de deelnemers van de korte afstand in de laatste 50 kilometer ook op het parcours zaten, konden we niet onderscheiden wie voor ons reed.
Enfin, toch tevreden want vooraf dichtte ik mezelf geen top-tien kansen toe.

Ch'ti Bike Tour: la Laurent Desbiens

2010-08-30T22:12:00.004+02:00

Hoewel er zaterdag met de Vélomédiane een prachtige cyclo in de Ardennen op de kalender stond, opteerde ik voor deze koers. Waarom? Dichter bij huis, een mooi parcours dat me iets beter ligt en een schitterende organisatie. Ik dacht ook hier iets minder af te zien. Achteraf bleek dat een illusie, ik heb hooguit iets minder lang afgezien.
Het was reeds de vierde keer dat ik aan de start stond van deze Noord-Franse cyclo. In 2007 nam ik voor de eerste keer deel, toen in het gezelschap van Frank Vandenbroucke. Deze keer reed ik bijna de hele rit in het gezelschap van zijn beruchte ploegmaat uit zijn glorieperiode bij Cofidis: Philippe Gaumont.
Ik startte deze keer met ambitie en wou mijn beste resultaat - 10de in 2007 - graag evenaren en nog liever verbeteren.

Na ongeveer 15 kilometer werd het vierluik "Rodeberg - Zwarteberg - Boeschepe -Catsberg" aangesneden. Daarop werd echt hard tempo gemaakt. Uit schrik al meteen de beslissende ontsnapping te missen probeerde ik me vooraan te handhaven en kwam steeds met de eerste 10 boven.
Ik had mij daar echter beter iets meer gedeisd gehouden want zo sterk voelde ik me eigenlijk niet. Na dat vierluik had ik veel tijd nodig om te recupereren, ondraaglijke pijn in het middenrif. De lever of iets anders? Ondertussen waren er ongeveer 9 renners ontsnapt in een smalle afdaling, daarbij zat ook Cédric Vasseur. Ik zag het gebeuren maar kon niet reageren omdat ik iets te ver zat. Die 9 hadden snel een kleine minuut voorsprong bij elkaar gereden maar verder liepen ze niet uit. Met toch nog een vrij omvangrijk peloton van zeker 60 man bleven we hen in het vizier houden.
Die situatie bleef zeker 30 kilometer ongewijzigd tot de zijwind de groep deed scheuren. Met 6 sloegen we een klein gaatje op het peloton dat even aarzelde. Philippe Gaumont was ook mee en er werd meteen rondgedraaid. Terwijl we het peloton al snel op een halve minuut hadden gezet, naderden we op de 9 koplopers. Na iets meer dan 10 kilometer achtervolgen, vonden we vooraan de aansluiting. Het gevolg was dat het daar dan even stokte en dat het peloton opnieuw iets dichter kwam. We werden voortdurend op de hoogte gehouden door motards. Op dat moment ben ik iets te genereus geworden met mijn krachten en ben ik te veel kopwerk voor mijn rekening beginnen nemen.
Het peloton bleef lang hangen op 35 seconden en uiteindelijk werd de kloof toch weer groter. Met 15 begonnen we aan het drieluik "Watten - Merckegem - Nôtre Dame des Crampes", het was op die laatste helling dat ik reeds de eerste krampen voelde doorkomen, het gevolg van te veel te woekeren met mijn krachten. Veel te vroeg natuurlijk, we waren immers nog maar iets voorbij halverwege. Ik kon echter nog volgen zonder al te veel problemen terwijl er op dat drieluik toch al drie man overboord ging.
Met 12 reden we richting Cassel waar we de langste helling van de dag voorgeschoteld kregen. Daar moest ik er helaas af, samen met Gaumont en nog een andere Fransman. De rest van de heuvelzone legden we met drie af en het was slechts op de Ravensberg, de laatste helling van de dag, dat ik mijn twee compagnons definitief moest laten rijden. Ik kon de krampen nog maar nauwelijks verbijten en werd in de laatste 15 kilometer opgepeuzeld door een achtervolgend groepje van ongeveer 10 man.
Er volgden nog een hoop demarrages, maar telkens wist ik aan de rekker te blijven hangen. Sprinten zat er echter niet meer in, door de krampen kon ik niet meer recht op de pedalen gaan staan.

Ik slaagde er niet in mijn doelstelling te verwezenlijken en werd 22ste. 4 uur en 20 minuten had ik nodig voor de 168 kilometer.
Lange tijd had ik zicht op een top 10-notering maar krampen deden me de das om. Van in de eerste kilometer te veel gewoekerd met mijn krachten en ik had gewoon ook niet echt een goeie dag. Ik had de dag voordien niet kunnen inrijden en dat bleek alweer nefast.
Maar ook hier geldt de algemene evolutie in het cyclo-wereldje dat het niveau elk jaar stijgt en dat ook steeds meer liefhebbers en beloften de weg vinden naar cyclosportieven.

La Magnifique des Ardennes

2010-08-24T20:45:00.002+02:00

Zaterdagochtend reeds om kwart voor zes op weg naar Bouillon. Samen met Wouter en drie fietsen in de auto. Die derde fiets was Wouters reservefiets en zou moeten dienen voor Thomas, die had immers de avond voordien in de Ardennen zijn versnellingskabel doorgetrokken en zag daardoor ei zo na zijn deelname in het water vallen. De enige mogelijke oplossing was deel te nemen met Wouter zijn oude Merckx. Aangezien Wouter toch een stuk groter is dan Thomas zou er voor de start wel nog heftig moeten gesleuteld worden aan die fiets, zadel tot een belachelijke diepte laten zakken, andere pedalen steken, drinkbushouders monteren, wielen verwisselen, ...

Enfin, even voor 9 uur stonden we toch allemaal mooi te blinken aan de start.
Op de eerste helling werd reeds een eerste schifting doorgevoerd. Met een man of 50 raasden we naar de tweede helling, de Cornimont. Daar vond Bart het al nodig eens echt hard aan de boom te schudden met als gevolg dat we vooraan met slechts 7 renners overbleven.
Alle topfavorieten waren mee, mannen die top 10 rijden in cyclo's als les 3 Ballons en de Marmotte. Ik besefte dat ik mezelf aan het overtreffen was.
De derde helling volgde heel snel en werd opnieuw verschroeiend beklommen. Ik prees me gelukkig dat ik er boven nog steeds aanhing want op papier volgde nu een iets minder zwaar stuk, ik zat dus ideaal geplaatst.
Zat! In de afdaling naar Vresse sloeg het noodlot immers toe, ik reed vol door een put en nog geen 5 seconden later reed ik achteraan op mijn velg. Ik kon meteen een kruis maken over een mooie klassering. Aangezien we nog maar een uur gereden hadden, waren de verschillen nog niet zo hoog opgelopen. Amper twee minuten later passeerde eerst de tweede groep en dan de derde groep.
Bij overmaat van ramp stelde ik ook vast dat ik mijn reparatiekit voor tubes vergeten was. Het was dus echt gedaan, verder fietsen was niet meer mogelijk. 250 kilometer afgelegd naar Bouillon met de auto om daar dan een schamele 35 kilometer bij elkaar te fietsen.
Toch nog een meevaller dat Liesbeth ook in Bouillon was. Na een uurtje stevig balen op een terrasje in Vresse pikte ze me met de auto op.
Na een verkwikkende douche aan de finish had ik me er ongeveer overgezet en ben ik nog maar wat gaan supporteren en enkele foto's trekken op de top van de laatste klim. Bart, wie anders, kwam daar met minuten voorsprong op de achtervolgers als eerste voorbij.
Thomas slaagde er toch nog in, met zijn 2 maten te grote fiets, een mooi resultaat neer te zetten. Hij werd dertiende en deed daarmee beter dan wat hij dit jaar al met zijn Cervélo presteerde.
Het prachtige zomerweer zorgde ervoor dat iedereen na de rit nog lang bleef nakaarten. Ook Cyclobenelux was van de partij om de eerste editie van deze cyclo eens te komen bekijken. Op die manier toch nog leuk afgesloten waardoor ik niet meer slecht gezind naar huis moest.

Loïc in het vlas

2010-08-09T22:12:00.005+02:00

Welkom Margot!

2010-07-08T15:59:00.002+02:00

2010 belooft, net zoals 2008, opnieuw een babyjaar te worden. Daar dragen wij ons steentje toe bij, samen met vele andere vrienden en kennissen die al dan niet ook in 2008 hun eersteling op de wereld zetten. Arthur beet de spits af in februari, als zoontje van Hilde en Bruno en broertje van Jules en Léon. Hij werd op de voet gevolgd door Alexander, zoontje van Nick en Sofie en broertje van Nicolas. In zijn kielzog werd Daan, zoontje van Steve en Liesbeth en broertje van Helena en Lotte geboren. Bij Maud en Filip werden vervolgens Luce en Alois geboren, zusje en broertje van Stella. En even later kreeg Jana er een broertje bij met Lukas, zoontje van Wouter en Ellen.

En we gaan gewoon verder op hetzelfde elan, want sinds vanochtend heeft Axelle er een zusje bij! Ze heet Margot, meet 49cm en weegt 3,160kg. Een dikke zoen voor Margot en Axelle en een dikke proficiat aan Karen en Dieter! Geniet ervan!!!

Marmotte 2010

2010-07-06T22:16:00.015+02:00

Vijf jaar geleden was het, dat ik nog eens deelnam aan de Marmotte, de cyclo der cyclo's, het WK voor wielertoeristen. 4 cols: Col du Glandon (1924), Télégraphe (1570), Galibier (2645) en Alpe d'Huez (1860).

In 2004 nam ik samen met Koen voor de eerste keer deel. Als volslagen cyclo-leek had ik er toen 10 uur voor nodig. De Galibier was toen een echte lijdensweg. Onderschatting was toen mijn grootste fout.
In 2005 verscheen ik opnieuw met Koen aan de start. Deze keer met wat meer evaring en dat resulteerde voor ons beiden in een aanzienlijk betere tijd. Ik deed er maar liefst één uur en 45 minuten minder lang over en kwam na 8 uur en 15 minuten over de finish. En dat zonder echt zwaar afgezien te hebben.

In 2010 zou die lijn dus moeten kunnen doorgetrokken worden. Ik deed er immers veel voor en was nooit zo goed voorbereid als nu. Er nog eens een uur en 45 minuten afdoen zou echter wat hoog gegrepen zijn, dat zou immers betekenen dat ik zou meestrijden met de eersten. Een klimgeit ben ik nog steeds niet en zal ik ook nooit worden.
Maar afgaand op eerdere resultaten dit jaar zou ik toch een uur of zelfs een uur en een kwart sneller moeten kunnen doen dan in 2005, en dus eindigen rond een tijd van 7 uur. Veel renners rijden in de Marmotte immers dezelfde tijd als in les 3 Ballons, en daar deed ik er met een lekke band onderweg 7 uur en 10 minuten over. Veel "als" en "zou". Op 3 juli 2010 kon alles duidelijk worden.

Om 7u 's ochtends werd ik samen met Arne en ongeveer 7000 anderen losgelaten. Door het prachtige zomerweer zou het voor velen een nog zwaardere beproeving worden.
Tot ongeveer halverwege de Glandon kon ik me vrij goed vooraan handhaven. Voor de stuwdam moest ik toch ook lossen uit de tweede groep, reeds eerder was er al een kopgroep van ongeveer 30 man weggereden.
Op de top van de Glandon was het gat op de tweede groep nog niet onoverkomelijk. Boven stopte ik even voor twee nieuwe drinkbussen waarmee Olivier klaarstond. Het was echter die korte stop die me beneden de aansluiting kostte met de tweede groep. In de vallei reed ik in een groepje van 6 man dat persé naar die tweede groep wou rijden, 20 kilometer later lukte dat, maar slechts 5 kilometer verder kondigde zich al de Télégraphe aan. Tot daar zat ik mooi op schema, met een tijd van 2u40min aan de voet van de Télégraphe moest een finish rond de 7 uur er zeker inzitten.
In de eerste kilometers van de klim voelde ik echter meteen dat het niet goed zat. Mijn maag blokkeerde en het eten dat ik in de vallei had binnengespeeld kwam terug. Ik werd langs alle kanten voorbijgestoken en parkeerde volledig. Mijn maag bleef de rest van de klim opspelen en ik voelde de kracht zo uit mij wegstromen. Een korte stop voor water op de top van de Télégraphe bracht geen soelaas en de Galibier werd een lijdensweg. De Ice Tea die ik kocht bij Plan Lachat zorgde slechts zeer kortstondig voor een beter gevoel. Na vijf uur en een half bereikte ik het dak van de Marmotte, de col du Galibier op 2645 meter.
De afdaling naar Bourg d'Oisans verliep vlot met een groepje dat mooi draaide. Ik kreeg wel echt honger want had niet meer gegeten sinds de voet van de Télégraphe. Met lange tanden dan toch nog maar wat proberen eten aan de bevoorrading in Bourg d'Oisans alvorens de klim naar Alpe d'huez aan te vatten. Het beetje eten dat ik naar binnen kon werken bracht echter geen extra energie. Het werd een zwanenzang, op automatische piloot onder een loden zon naar boven.
Uiteindelijk strandde ik na 8 uur en 7 minuten, volledig uitgeblust. Zelfs niet eens echt ontgoocheld want ik was te leeg en moe om nog enige vorm van interesse op te brengen. Zoals het bij vele anderen gewoon de bedoeling is aan te komen, was dat nu ook het enige waar ik nog enige voldoening kon uithalen.
Toch nog 8 minuten sneller dan in 2005 maar dat was enkel te danken aan een snelle beklimming van de Glandon.

Volgend jaar weer? Zaterdag dacht ik nog "nooit meer". Intussen begint dat gevoel echter alweer om te slaan. Want ook hier heb elk nadeel z'n voordeel: er is nog steeds ruimte voor verbetering, om mijn tijd nog te verbeteren zal ik zelfs niet eens zo goed voorbereid aan de start moeten verschijnen als dit jaar.

13

2010-06-23T22:19:00.008+02:00

Zaterdagochtend, voor dag en dauw, kwam Thomas me oppikken om samen naar Huy te rijden voor de nieuwe Gran Fondo Eddy Merckx. Tot mijn verbazing arriveerde hij op tijd, maar die verwondering maakte echter meteen plaats voor een nieuwe zorg. Hij kwam toe met zijn TT. Voor wie minder vertrouwd is met auto's: De "TT" is Audi's kleinste sportwagen. "Hoe moeten daar in godsnaam twee koersfietsen en twee goedgevulde sporttassen in passen" was het eerste dat door mijn hoofd schoot. Na 10 minuutjes puzzelen bleek dat nog te lukken ook. Na een vlotte rit kwamen we aan in Huy en wist ik bij de inschrijving nog een plaats in het bevoorrechte vak te versieren.
Iets na half negen werden we op gang geschoten door de jarige Eddy Merckx zelve.
In de eerste 50 kilometer reed ik constant mooi mee vooraan. Met een groepje van ongeveer 20 man, waaronder de topfavorieten, zouden we beginnen aan de Chambralles. "Zouden", want vlak voor de Chambralles werden we verkeerd gestuurd, dat hadden we wel vrij snel door toen de motard die voor ons reed rechtsomkeer maakte. Het gevolg was wel dat alles weer samenkwam en dat we met een groep van meer dan 50 renners aan de Chambralles begonnen.
De 5 die wegreden (oa. Bart Bury en Frederik Coopman) kon ik zoals verwacht niet volgen, maar er waren er niet veel anderen die mij op de klim voorbleven. Na de Chambralles kwam alles terug samen en door een gesloten overweg kwam er nog wat volk uit de achtergrond terug. Met meer dan 40 man werd de achtervolging op de koplopers verder ingezet. Van samenwerking was echter nooit sprake. Na wat op kop meegedraaid te hebben kwam ik zelf ook tot de vaststelling dat de meerderheid weigerde mee te werken, ik heb me dan ook maar wat dieper in de groep laten uitzakken, kwestie van niet al te veel energie te verspillen. Op dat moment ontsnapten drie renners waaronder Vic, een gewaagde onderneming want het was nog een lange weg naar de finish met veel tegenwind.
Daarna bleef de groep lang samen ondanks het bij momenten zeer stevige tempo op de hellingen. Op iets meer dan 40 kilometer van de finish zijn we er dan toch in geslaagd met een groepje van zes man ons af te scheuren van de nog steeds omvangrijke achtervolgende groep. We hadden vrij snel een mooie voorsprong. Onderweg reden we wel nog eens verkeerd door een seingever die niet alert was maar dat merkten we gelukkig direct op waardoor er deze keer niemand uit de achtergrond terugkwam.
Met zes reden we naar de Muur van Huy, de hele weg werd er goed samengewerkt. Op de Côte de Ben-Ahin raapten we Vic op en lieten hem meteen achter. Op de Muur zagen we een tweede van de drie ontsnapten vlak voor ons rijden. Drie van ons groepje reden hem nog voorbij maar ik slaagde daar net niet meer in.
Top tien zat er dus niet meer in. Mijn naam prijkt opnieuw naast 13, een nummer dat blijft weerkeren maar voor mij zeker niets negatief betekent.

Tevreden! Het resultaat is veel beter dan wat ik had verwacht. Door stijve spieren en een verkoudheid durfde ik bij de start immers op niet veel hopen. Op mijn diploma staat echter wel "brons", en dat met een gemiddelde van 32,51 op een parcours met ongeveer 3000 hoogtemeters. Ze zijn wel veeleisend, die jongens van golazo.

3 Ballons 2010

2010-06-14T20:54:00.006+02:00

Na vorig jaar noodgedwongen de korte afstand gereden te hebben - ik had toen de dagen voordien immers een buikgriepje moeten trotseren - koos ik dit jaar terug voor de Master. 205 kilometer door het hart van de Vogezen met als scherprechters oa. de Ballon de Servance, Grand Ballon, Ballon d'Alsace en last maar zeker not least La Planche des Belles Filles.
De laatste keer dat ik voor deze lange martelgang koos dateert al van 2006, toen deed ik er 7 uur en 53 minuten over. Aangezien ik de laatste jaren toch nog wat progressie boekte moest dat nu dus zeker beter kunnen. Voor mezelf had ik 7u15 als richttijd vooropgesteld, al durfde ik dat niet luidop te verkondigen.
Met een start vanuit het bevoorrechte vak kon ik relax beginnen en in de voorste gelederen meeschuiven naar de eerste klim. Die verliep vlot tot ik op een paar kilometer van de top toch moest lossen uit de kopgroep. Die bestond op dat moment nog uit een twintigtal renners. Ik kon aanpikken in een achtervolgend groepje dat op korte afstand volgde en ik kwam in circa tiende positie boven. Terug aansluiten in de kopgroep moest in de afdaling zeker lukken en zo geschiedde ook. Helaas zonder mij, want na 5 kilometer dalen reed ik lek, een zeer slecht moment zo vroeg in de koers want wanneer ik terug zou kunnen aanzetten zouden alle snelle groepen reeds weg zijn.
Terwijl ik al vloekend de binnenband wisselde zag ik een hoop vrienden passeren. Eerst Thomas, dan Wouter en wat later ook nog Matthias en Steven. Bij die laatste twee kon ik na een korte inspanning na de afdaling terug aansluiten in een groepje van ongeveer 25 renners. Het tempo lag weliswaar wat lager dan wat ik aankon maar alleen wegrijden zou ongetwijfeld uitdraaien op een chasse patat. In tegenstelling tot anders mocht ik me nu wel eens rekenen bij de betere klimmers en zag ik eens wat minder af. Boven op de top van de Grand Ballon was de groep nog wat aangedikt door renners die in groepjes voor ons de rol hadden moeten lossen.
Na een snelle afdaling waarin ik het commando voerde raapten we net voor de voet van de Hundsruck eindelijk de groep op waarin ook Wouter zat, die had ik al in het vizier op de Route des Crêtes voor de top van de Grand Ballon.
Op de korte maar steile Hundsruck gingen al wat renners overboord, maar het was pas op de Ballon d'Alsace dat de vrij omvangrijke groep echt werd uitgedund. Met een tiental renners kwamen we boven en werd de lange weg naar de laatste klim aangevangen. In het eerste deel werd er nog goed samengewerkt maar op 20 kilometer van de voet van La Planche des Belles Filles kwam er toch nog wat volk uit de achtergrond terug, vanaf dan was de samenwerking zoek en werd er niet echt meer doorgereden.
Na nog een Red Bull aangereikt gekregen te hebben door Elke in Champagney kwam ik relatief fris aan bij de voet van La Planche. Slechts een kleine 6 kilometer maar wel met een gemiddeld stijgingspercentage dat hoofdzakelijk boven de 10 % ligt.
Finishen in 7u15 kon nog lukken maar dan moest ik die laatste klim wel in minder dan een half uur afwerken. En een half uur was in het verleden telkens wat ik ongeveer nodig had. Ik deed er nu echter maar 23 minuten over en klokte daarmee af op 7 uur en 10 minuten.
Al bij al ben ik dus wel tevreden, ik heb immers echt genoten op de fiets en nooit echt zwaar afgezien.
Maar ik blijf toch met de vraag zitten waar ik had kunnen uitkomen zonder die lekke band. De tijd die verloren ging beperkt zich immers niet tot de 5 minuten die nodig waren om van binnenband te wisselen. Nog meer tijd gaat verloren omdat je niet meer in de snelle groepen zit die op de tussenstukken ook echt doorrijden. Op die manier had een tijd onder de 7 uur er wel moeten ingezeten hebben. Anderzijds kan je je ook de vraag stellen of het snelle tempo vooraan zijn tol dan niet zou geëist hebben en ik ergens een inzinking zou gekend hebben?Allemaal vragen waarover de Marmotte misschien duidelijkheid zal scheppen.

Ardennes Trophy 2010

2010-05-26T21:56:00.009+02:00

Met de LCMT in de benen besliste ik deze week om deel te nemen aan de Ardennes Trophy, in het mountainbikewereldje beter bekend als "Theux". Een mountainbike marathon van 90 kilometer en ongeveer 2400 hoogtemeters. Op zich geen onoverkomenlijke cijfers maar de aard van het parcours laat zeer weinig recuperatie toe. Technisch en stijl: zowel de hellingen als de afdalingen.
Met mijn podiumplaats in de LCMT in het achterhoofd hoopte ik hier toch een mooie prestatie te kunnen neerzetten, al wist ik wel dat dit een wedstrijd van een ander kaliber zou worden, enerzijds omwille van het sterkere deelnemersveld en anderzijds omwille van de afstand. In de LCMT zaten ook wel ritten van 100 kilometer maar het langste stuk dat daar tegen de klok moest afgelegd worden was 48 kilometer .
Hier was het dus 90 kilometer . In tegenstelling tot de kortere chrono's zou hier dus wel gedoseerd moeten worden.
Om half tien werd de meute losgelaten. Het eerste uur ging heel snel en kon ik me rond de 40ste positie handhaven. Na 20 kilometer kende ik echter al mijn eerste dipje waardoor ik een tiental plaatsen moest prijsgeven. Dat dipje overwon ik gelukkig vrij snel en maakte de verloren plaatsen weer snel goed. Tot kilometer 60 ging het vrij goed en reed ik een hele tijd samen met Kristof, een collega die ook op de Transalp aanwezig zal zijn.
In de laatste 30 kilometer begon het echter tegen te slaan, ik voelde de benen stilaan leeglopen en hetzelfde gebeurde met mijn voorband, tot tweemaal toe. Tussen kilometerpaal 60 en 75 moest ik dus twee maal mijn voorband vervangen waardoor ik teveel tijd verloor om nog in de top 50 te finishen.
Motivatie weg en dan maar rustig voortgepeddeld tot ik op 10 kilometer van het einde achterom keek en twee vrouwen in mijn wiel zag zitten, één van hen was Sofie, de vriendin van Kristof. Het ging tussen hen om de tweede plaats. Sofie zette zich in mijn wiel en haar concurrente moest er vrij snel af, de tweede plaats leek dus binnen voor haar, maar de finish liet wel heel lang op zich wachten. Blijkbaar moeten we, net zoals vele anderen, in de laatste afdaling ergens verkeerd zijn gereden en op een ander parcours terecht zijn gekomen waardoor we het niet meteen beseften, we volgden immers nog steeds de pijlen. Uiteindelijk dan maar via de weg teruggekeerd en met 10 kilometer teveel op de teller toegekomen.
Geen resultaat dus maar wel een goede eerste kennismaking met een volledige marathon. Het besef dat doseren in de Transalp van levensbelang zal zijn, is met deze ervaring alleen maar toegenomen.

Low Countries Mountainbike Tour 2010

2010-05-17T22:38:00.007+02:00

Het Hemelvaartweekend stond volledig in het teken van de mountainbike: de Low Countries Mountainbike Tour: 4 etappes van telkens ongeveer 100 kilometer, hoofdzakelijk in de provincie Luxemburg. Het eerste echte doel offroad als voorbereiding op de Transalp. Meteen ook de eerste kennismaking op vlak van MTB-marathon competitie.

Woensdagavond vertrokken we naar Houffalize waar we een chalet hadden gehuurd. Eline en Jozefien kwamen net na ons toe. Bjorn zou achterkomen op vrijdagavond.
De weergoden waren ons niet echt goed gezind, donderdag en vrijdag waren immers grijs en koud: het kwik steeg overdag niet boven de 8 graden. De kachel in het chalet bewees dan ook zeer goede diensten. Op zaterdag en zondag was de zon gelukkig wel weer van de partij.

De LCMT ging van start in Stavelot op donderdag 13 mei, de dag dat ik 31 werd. Om meteen een leider te kunnen bepalen werd er gestart met een proloog op de Stockeu, het eerste deel verhard en het tweede deel offroad. Ik mocht als één van de eersten starten. Bij aankomst boven kreeg ik te horen dat ik een scherpe tijd had gereden maar de echte kleppers zoals Mike Mulkens en Mario Van Gucht moesten er dan nog aan beginnen.
Een uurtje later was het verzamelen geblazen voor de start van de eerste marathon. 97km en 2800 hoogtemeters en daarvan waren 24 kilometers tegen de klok.
Maar eerst moest dus nog de winnaar van de proloog bekend gemaakt worden. Tot mijn grote verbazing was het mijn eigen nummer en naam die ik door de boxen hoorde schallen. Na een korte cérémonie protocolaire ging ik dus van start in de leiderstrui. Aangezien het om een klimproloog ging was het een rode bolletjes-trui.
De eerste etappe werden de eerste 30 kilometer op eigen tempo afgelegd, dan volgde de chrono van 24 kilometer en daarna nog een dikke 40 kilometer tot in Houffalize op eigen tempo.
Voor de chrono kreeg ik nog af te rekenen met een gescheurde buitenband. Ik kon de buitenband voorlopig herstellen door de lege verpakking van vloeibare voeding achter de scheur te steken waardoor de binnenband niet naar buiten kwam. Aan de bevoorrading kon ik een nieuwe buitenband steken van een andere deelnemer die er één reserve meehad.
De chrono verliep zonder incidenten. Halverwege snelde Mike Mulkens mij wel voorbij, aanpikken had geen zin want voelde meteen aan dat ik mij anders zou opblazen. Ik wist dan al dat ik mijn leidersplaats 's avonds al zou kwijt zijn.
Na de rit bleek ik als 11de gefinisht te zijn, ik stond nog als zevende in het algemene klassement. Direct weer met de voeten op de grond beseffende dat helemaal voorin meestrijden toch niet zo evident zou worden.
De tweede etappe bestond uit een grote lus die ons tot in het Groothertogdom Luxemburg bracht. In totaal 107 kilometer waarvan slechts de laatste 12 tegen de klok moesten afgelegd worden. Na bijna 100 relatief rustige kilomters en 5 uur op de fiets gezeten te hebben, zal dus niemand nog over echt frisse benen beschikt hebben. In tegenstelling tot de eerste 95 km waren de laatste 12 chrono wel echt technisch. Dat lag me wel en ik werd vijfde. Daardoor schoof ik een plaatsje op in het algemene klassement naar de 6de plaats.
'S avonds ging ik Bjorn nog halen aan het station in Luik want zijn bus kwam daar niet opdagen: vakantieregeling. Hij deed er maar liefst 5 uur over om van Gent in Houffalize te geraken. Het openbaar vervoer is toch fantastisch!

De derde dag werd de korste met "slechts" 87 kilometer. Maar het werd misschien wel de zwaarste etappe. De eerste 48 kilometer moesten immers tegen de klok afgelegd worden, een lange chrono met zeer veel klimwerk. Op de eerste klim reden we meteen met 4 weg, enkel Philippe Cardinaels slaagde er nog in terug aan te sluiten. Na 10 kilometer waren de eerste twee uit het klassement er al even vandoor maar samen met Ron Dezittere kon ik terug aansluiten. Een eind verder zag ik Mario, Mike en Ron opnieuw wegrijden na een technisch foutje van mezelf en Philippe. Meer dan 5 kilometer op een halve minuut gehangen en uiteindelijk toch weer vooraan geraakt. Met nog iets meer dan 10 kilometer te gaan reed ik in derde positie en moest ik Mario en Mike laten rijden. Ron zat ongeveer een halve minuut achter mij en Philippe nog wat verder. Ik kon Mike steeds in het vizier houden op de Col d'Haussire maar verloor hem uit het oog na even kort verkeerd te zijn gereden. Daardoor zat Ron weer plots bij mij. Op de allerlaatste klim kon ik hem gelukkig toch weer afschudden. Ik werd tweede en niet derde want Mike was blijkbaar nog meer verkeerd gereden dan ik waardoor hij als vierde finishte na Ron.
'S avonds na de rit stond nog een korte technische shortrace op het programma, per 4 werd er gestart. Toch wel belangrijk want de winnaar van elke poule van 4 won 2 bonificatieminuten, de tweede kreeg 1 bonificatieminuut, de derde een halve en de vierde niks. Aangezien ik die ochtend nog als zesde stond geklasseerd moest ik dus in het tweede groepje van start gaan. Bij de start sprintte ik onmiddellijk naar de koppositie om die niet meer uit handen te geven en als eerste over de finish te flitsen.
Dankzij mijn goeie prestatie in de chrono en de twee bonificatieminuten in de shortrace stond ik plots geklasseerd als derde in de algemene stand. Het zou echter nog spannend worden op de laatste dag, want Ron die de vierde plaats bezette, stond op slechts 18 seconden van mij.

De vierde en laatste etappe liep van Houffalize via de Oostkantons terug naar Stavelot. Na 40 kilometer stond er nog een laatste chrono van iets meer dan 10 kilometer op het programma. Daar hing toch wel wat van af voor mij, het verschil met de vierde was met 18 seconden immers miniem. Ik was er dus alles behalve gerust op dat ik mijn podiumplaats zou kunnen behouden.
Ik was dan ook blij aan de chrono te kunnen beginnen. 10 kilometer knallen en hopen dat Ron die 18 seconden op mij niet zou kunnen goedmaken. Uiteindelijk bleek ik er zelfs in geslaagd te zijn de kloof nog met anderhalve minuut verder uit te diepen. Het podium was dus binnen en Loïc mocht met zijn papa op de foto.

Net zoals twee jaar geleden in Noorwegen kwam ik hier ook weer tot de vaststelling dat ik alleen maar beter word naarmate een meerdaagse vordert. Een hoopgevende vaststelling met het oog op de Transalp.
Een schitterend weekend dat zeker voor herhaling vatbaar is. Bjorn heeft trouwens beloofd volgend jaar ook deel te nemen ;-).

Derde in de LCMT

2010-05-16T22:51:00.004+02:00

Na 4 dagen mountainbiken in en rond Houffalize eindigde ik boven alle verwachtingen op het podium.
Een uitgebreider verslag volgt nog.

Antwoorden met de pedalen doe je zo!

2010-05-10T23:12:00.004+02:00

Renaat Schotte was vandaag niet de enige die gek werd bij het zien van de laatste honderden meters in de derde Giro-rit met aankomst in Middelburg. Ik heb ze niet live gezien maar het gegil op de achtergrond bij een poging tot telefoongesprek met het thuisfront compenseerde dat ruimschoots en belemmerde me geenszins om toch nog kippenvel te krijgen toen ik de beelden een half uurtje later op Sporza zag. Broerlief zou antwoorden met de pedalen en dat heeft hij gedaan. Het is niet iedereen gegeven om in de pers sereen te blijven als je bakken kritiek over je heen krijgt, om onder al die stress toch maar mooi een etappe in een van de drie grote rondes mee te pikken, om in het interview achteraf niet zelf te beginnen natrappen. Chapeau! Doe zo verder broerke!

Shimano Fietschallenge 2010

2010-05-04T22:41:00.008+02:00

Het voorbije weekend stond mijn eerste doel voor 2010 op de agenda. De Shimano Fietschallenge in Vaals. Arne en ik waren ingeschreven voor het tweeluik MTB-Race. Op zaterdag stond er een Mountainbike Marathon op het programma en op zondag de cyclo.
De voorbije twee jaar nam ik telkens enkel deel aan de cyclo op zondag, van een echt goeie vorm was toen nooit sprake.
Door een uitstekende voorbereiding de voorbije maanden mocht ik deze keer wel ambitie tonen. Na een geslaagde test een week eerder in de Ardennen was ik zeer benieuwd hoever ik me zou kunnen meten met de cyclo-toppers van oa. Gaul.nl en Team Veltec.

De MTB marathon moest dienen als eerste test en voorbereiding op de Transalp. Ik hoopte ook te scoren in het gecombineerde klassement MTB-Race.
Samen met Arne vertrok ik vanuit het derde startvak. Om het parcours in het begin niet te overbelasten werd er om de drie minuten gestart in blokken van ongeveer 100 mountainbikers. Na de eerste lange klim kwam ik als derde boven op het drielandenpunt, ik liet de eerste twee (waaronder de winnaar van vorig jaar) rijden want voelde dat ik me aan het opblazen was. Ik kwam al snel tot de vaststelling dat mountainbiken in competitie een heel andere discipline is dan cyclo's met de koersfiets. Interval is hier het sleutelwoord.
Het parcours was echt schitterend: snel en technisch en in een prachtige omgeving. Na de passage op het drielandenpunt na 40 kilometer reed ik nog steeds in derde positie van mijn startvak. Daar liep het echter fout: een kilometer na de bevoorrading zag ik een twintigtal mountainbikers stilstaan. Een probleem met de pijlen, die waren vanaf daar blijkbaar verdwenen. Sabotage! Na wat doelloos rondrijden besloten we dan maar rechtstreeks terug te keren naar de finish.
Van een uitslag kon dus geen sprake meer zijn, mijn ambities voor het gecombineerde klassement voor zaterdag en zondag kon ik dus helaas ook meteen op mijn buik schrijven.

De cyclo op zondag zou dus redding moeten brengen. Voor dag en dauw stond ik met Arne reeds om 6u30 aan te schuiven aan de start, mooi vooraan. In tegenstelling tot de voorgaande edities bestond het parcours niet uit één grote lus. Deze keer bestond de cyclo uit 6 ronden van ongeveer 23 kilometer met in elke ronde 4 hellingen waaronder die naar het Drielandenpunt. De eerste drie ronden verliepen onder een gecontroleerd tempo, dat was echter al behoorlijk snel want na twee ronden bleven we vooraan met nog slechts 70 renners over.
Ik voelde mij goed en volgde met overschot, geen pijnlijke benen na de intensieve kilometers op de MTB gisteren.
Na ongeveer 60 kilometer begon het echt te regenen en op dat moment verdween ook de auto die het tempo regelde. De koers kon dus echt openbreken. Net op dat moment reed ik vooraan lek. Na enkele minuten kreeg ik wel een nieuw wiel van de wagen van Shimano, maar dan was het kalf al lang verdronken. Ik heb nog anderhalve ronde achtervolgd in de hoop nog een gelost groepje bij te benen maar de renners die ik opraapte liet ik bergop ook telkens weer direct achter. Een plaats bij de eerste 50 had ik waarschijnlijk nog wel in de wacht kunnen slepen maar daarvoor moest ik dan nog enkele ronden op mijn eentje blijven rondrijden. Daarin had ik geen zin en aangezien ik mij in deze cyclo vooral ook wou meten met de grote namen in het cyclo-wereldje besliste ik rechtsomkeer te maken en de kopgroep tegemoet te rijden.
In het begin van de vijfde ronde pikte ik weer aan. Weliswaar niet helemaal met gelijke wapens want sinds ik was lekgereden was ik wel stevig blijven doorrijden maar toch niet aan dezelfde intensiteit als de renners die de hele tijd vooraan reden. Kort nadat ik weer had aangepikt in de kopgroep viel de definitieve demarrage. Twee renners van Veltec ontsnapten en bleven weg tot aan de finish. In de achtervolgende groep van intussen nog slechts 20 renners werden er wel verschillende pogingen ondernomen om de vluchters terug in te rekenen maar de andere twee Veltec'ers stopten voortreffelijk af. Ik mengde me niet in de debatten - dat zou immers koersvervalsing geweest zijn - maar schoof wel telkens vooraan mee en liet me nooit verder uitzakken dan de vijfde positie. Dat koste me eigenlijk relatief weinig moeite. Na een ronde lang onophoudelijk kopwerk van Thijs Al - één van Nederlands beste veldrijders - begonnen we met 4 renners aan de allerlaatste klim naar het Drielandenpunt met een achterstand van 1 minuut en 10 seconden. Met twee kwamen we boven aan en hadden onze achterstand gehalveerd, de sprint voor de derde plaats zou ik zeker gewonnen hebben, maar ik liet me uitzakken. Het deed er helaas niet meer toe voor mij.

Een leuk weekend, maar het zat niet echt mee. Zonder verdwenen pijltjes op zaterdag en zonder lekke band op zondag had er echt wel veel meer ingezeten. Hopelijk meer geluk binnen tien dagen in de LCMT.

In het spoor van de profs

2010-04-24T21:52:00.008+02:00

Vandaag La Philippe Gilbert Classic gereden. 150 kilometer over het parcours van Luik-Bastenaken-Luik, de wedstrijd die morgen hopelijk door Philippe Gilbert zelf gewonnen wordt.

Aan de aanmoedigingen op de weg in verf zal het alvast niet liggen, op La Redoute is volgens mij geen vierkante meter meer vrij voor een andere naam. "PHIL" van beneden tot helemaal boven.

In Remouchamps hadden we afgesproken met 9 man: Arne, Dimitri en Olivier. Thomas en Wouter reden mee met mij, en Wouter, Iljo en Kurt kwamen met Iljo's witte crèmekar.

In plaats van een rustige duurtraining werd het een zeer intensieve rit. Vooral WW zorgde daarvoor. Als voorbereiding op de ronde van Romandië moet hij gedacht hebben de benen nog eens goed los te gooien op de Ardense hellingen, oa. Wanne, Stockeu, Rosier en La Redoute zaten in het parcours.

Een schitterende en vooral ook warme dag in de Ardennen.

Weekend in Limburg

2010-03-28T21:31:00.010+02:00

Limburg is het Amerika van Vlaanderen: het is ver van Gent, de natuur is er uitgestrekt en weids en de mensen zijn er ongelooflijk gastvrij en vriendelijk. De foto's hieronder spreken voor zich!

Zef 1 jaar!

2010-01-31T21:55:00.009+01:00

Zef werd vorige donderdag 1 jaar en verjaren, dat doen wij niet zonder een feestje! In een moeite door vierden we meteen ook de verhuis van de Molletjes naar het landelijke Sint-Laureins. Ze lieten deze week de grootstad achter zich en vestigden zich in een heel gezellig, gerenoveerd hoevetje waarvan jullie hier ook meteen enkele impressies vinden.

Aankomst in La Plagne

2010-01-25T14:34:00.008+01:00

Cycling for Life

2009-12-30T22:38:00.004+01:00

De Panne Beach Endurance

2009-12-01T22:21:00.005+01:00

Zondag 22 november stond ik nog eens aan de start van een wedstrijd: De Panne Beach Endurance, 52 km over strand en duinen. Mijn tweede strandrace.
Iets meer dan een jaar geleden stond ik aan de start van mijn eerste strandrace, toen in Bredene. Die eindigde toen al na iets meer dan 10km met mijn kop, of beter schouder, in het zand. Sindsdien rij ik rond met een titanium plaat over mijn rechtersleutelbeen. Volgend jaar mag die er weer uit.
Samen met Thomas en 1200 anderen nam ik plaats in het niet bevoorrechte startvak. De kop van de wedstrijd zou ik daardoor nooit zien.
De omstandigheden waren vrij goed: zon, relatief warm maar wel een wind van 6 beaufort. Tegenwind op het strand richting Frankrijk en meewind over de dijk en door de duinen terug richting De Panne.
De eerste twee ronden reden vlot, ook technisch ging het goed: ik kon vaak blijven rijden door het mulle zand waar vele anderen noodgedwongen voet aan grond moesten zetten.
De derde en laatste ronde ging het licht stilaan uit waardoor ik nog enkele plaatsen verloor. Niet dat dat me kon schelen, ik verscheen immers niet aan de start met speciale ambities. Enkel amusement was hier van belang, en misschien ook wel een klein beetje voor Thomas finishen :-).
Ik finishte na 2 uur en 7 minuten als 237ste.

Loïc 1 jaar

2009-11-26T12:50:00.010+01:00

Dinsdag is ons kereltje 1 jaar geworden. 1 jaar, stel je voor. Ondanks het feit dat hij ziek was op zijn verjaardag en eigenlijk nog steeds ziek is, had hij toch voldoende energie om op verkenning te gaan met zijn nieuwe brandweerwagen.

Yosemite

2009-10-29T21:17:00.012+01:00

Las Vegas en Death Valley

2009-10-20T21:46:00.012+02:00

Bryce & Zion

2009-10-08T22:10:00.011+02:00

Westcoast US - Grand Canyon

2009-09-02T21:44:00.014+02:00

Intussen zijn we alweer bijna een maand terug van onze reis in de VS. We doorkruisten vier staten: Californië, Arizona, Nevada en Utah. 2500 mijl in 16 dagen.
Na een lange vlucht landden we na een tussenstop via Atlanta in LA. Van daaruit vertrokken we met onze RV (Recreational Vehicle) ofte mobilhome voor een trip door het Westen van de Verenigde Staten. Van LA reden we via Big Bear City naar de Grand Canyon. Van daar ging het via Lake Powell naar Bryce Canyon, Zion, Las Vegas, Death Valley, Yosemite en San Francisco. Het laatste deel van de reis reden we van San Francisco via de adembenemende Pacific Coastway (Highway 1) terug naar LA.

Welkom Jeroen, Jens en Noémie

2009-08-13T12:21:00.004+02:00

We hebben onze blog een beetje verwaarloosd de voorbije maanden. Gelukkig hebben we weer een hele resem, uiteraard heel valabele excuses, zoals daar zijn: onze verhuis en alle voorbereidingen die ermee gepaard gingen, een verlengd weekend in Italië en onze reis naar de Verenigde Staten (waarover later meer). In al die drukte hebben we nog geen tijd gehad om de geboortes van de voorbije maanden aan te kondigen. Jeroen, het zoontje van Frederik en Tilly, was er als eerste bij, en zal zijn verjaardag altijd net aan het begin van de zomervakantie mogen vieren. Jens, het zoontje van Kim en Koen en broertje van Roos, besloot thuis geboren te worden en werd er handig opgevangen door papa Koen. En Noémie ten slotte, kwam vandaag een week geleden, broertje Matteo vergezellen en mama Katleen en papa Arne heel blij maken. Wij verwelkomen jullie alledrie op deze wereld en wensen jullie mama's en papa's (of waren het the mamas and the papas?) een hele dikke proficiat!

Koffie

2009-08-11T11:16:00.004+02:00

Ik drink graag koffie, jammies. Soms is de koffie wat te straf en kan ik niet slapen, zeker niet als mijn lichaam er om 1u 's nachts van overtuigd is dat het eigenlijk toch nog maar 14u 's middags is, en als ook dat van Loïc er zo over denkt. Toch is het eerste wat ik na zo'n kort nachtje doe, een kopje koffie uitschenken en genieten. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik helemaal wegben van Starbucks sinds onze Schotlandreis in 2005. En ook nu weer heb ik in de Verenigde Staten mijn hartje kunnen ophalen met de heerlijke, eigenlijk atypisch zoet voor mij, Caramel Macchiato, de scones en zoveel ander lekkers. En wat lees ik vanmorgen bij mijn eerste koffie van de dag: Starbucks breidt uit in België en opent naast die op de luchthaven ook 3 bijkomende vestigingen, waaronder 1 in Antwerpen-Centraal. Starbucks komt dus langzaam maar zeker mijn richting uit en daar kan ik alleen maar blij mee zijn. Oh ja, ongetwijfeld valt er veel tegen deze multinational in te brengen, en nee, ze serveren zeker niet de lekkerste koffie te wereld, maar dat is voor mij nu even niet van tel. Hun concept is mij op het lijf geschreven, ik vind hun koffie wel lekker en ik kan niet wachten tot ik nog eens naar A'pen moet of nog beter, tot Starbucks naar Gent komt. Santé!

3 Ballons 09

2009-06-16T22:56:00.019+02:00

Na mijn deelname in 2005 en 2006 zou ik dit jaar opnieuw deelnemen aan deze loodzware cyclo in de Vogezen. Het zou het eerste echte doel van 2009 worden.
Door onze verbouwingswerken in Sint Denijs verliep de voorbereiding echter niet zoals gewenst, daarbovenop kreeg ik drie dagen voor de dag zelf nog te kampen met buikgriep.
Na twee dagen niet gegeten te hebben vertrok ik vrijdag samen met Elke en Loïc naar Belfort. Ik had mijn ambities inmiddels al teruggeschroefd, ik zou tijdens de rit wel zien voor welke afstand ik zou kiezen: de Master (205km) of de Senior (105km).
Zaterdagochtend stond ik samen met een massa bekenden aan de start: Peter, Jan, Thomas, Wouter, Arne, Olivier, Dennis, Jan en dan vergeet ik er nog een aantal. De keuze voor de afstand zou ik definitief bepalen na de eerste col, nl. Ballon de Servance. Die beklimming verliep tegen alle verwachtingen in buitengewoon gesmeerd, het klimmen ging me bijzonder goed af. Te wijten aan de verloren kilo's als gevolg van de zeer recente buikgriep? Ik voelde echter nog voor we de top bereikten dat de honger reeds toesloeg, het gebrek aan reserves werd op dat moment al duidelijk. Ik kwam toch nog in circa 60ste positie boven.
In le Thillot besliste ik af te slaan naar rechts om op die manier het korte parcours af te werken. Ik voelde dat ik eten nodig had en stopte een eerste keer om te eten bovenop Ballon d'Alsace. Daar besliste ik voorlopig af te wijken van het korte parcours en Ballon d'Alsace af te dalen langs de Noordflank richting Lac de Sewen ipv langs de Zuidkant. Op die manier reed ik de deelnemers van de lange afstand tegemoet.
Na anderhalf uur wachten aan de bevoorrading bij Lac de Sewen zag ik de koplopers passeren. Intussen begon de organisatie bij de bevoorrading zich ongetwijfeld al wat zorgen te maken over hun voorraad, ik had immers al een groot deel van hun stokbrood met hesp naar binnen gespeeld.
Ik pikte in bij het vierde groepje dat passeerde. In die groep van ongeveer 25 man bleek ook Thomas te zitten, die wist me al meteen te vertellen dat hij door zijn beste krachten heenzat. Op Ballon d'Alsace moest hij de groep al vrij snel laten rijden en kon ik niet veel meer doen dan hem mentaal te steunen. De afdaling nam ik volledig voor mijn rekening met Thomas en nog een 8-tal anderen in mijn wiel. Na ongeveer 20 kilometer achtervolgen raapte ik een groepje van 10 man op dat ik al een hele tijd voor ons uit zag rijden. Na een plaspauze in Champagney bracht ik Thomas opnieuw terug bij de groep van 20 en zette hem als het ware in een zetel af aan de voet van La Planche des belles Filles. Op de steile slotklim vond hij zijn tweede adem en moest ik hem laten rijden op 2 kilometer van de finish. Thomas eindigde in 7u14min en werd daarmee nog 76ste. Een schitterend resultaat.
Eén voor één sijpelden alle vrienden binnen, oa. Arne na 8u17min die daarmee zijn progressie dik in de verf zette.Ondanks mijn alternatieve deelname toch één van mijn betere cyclo-ervaringen.

Jalna 2009

2009-06-05T22:33:00.014+02:00

De foto's spreken voor zich!

Hullehem

2009-06-02T22:49:00.004+02:00

De vaderlandsche pers repte zich vandaar naar Gullegem, alwaar Tom Boonen zijn rentree maakte. Boonen staat altijd garant voor veel media-aandacht, dus de organisatoren van Gullegem Koerse zullen ongetwijfeld dolgelukkig geweest zijn. Boonen content want terug aan het koersen, de organisatoren content want Boonen terug aan het koersen en Weylandt terug want Boonen terug aan het koersen en de ideale piloot voor een perfecte sprint. Dat men in het nieuws van 19u in al dit contentement de winnaar vergat te vermelden, nemen we er voor één keer graag bij. Broerke, goed gedaan hé maat, nummer drie voor dit jaar en dat er nog veel mogen volgen.

Shimano Fietschallenge – 3 mei 2009

2009-05-05T21:57:00.007+02:00

Zondag nog eens mijn fietshart kunnen ophalen. De Shimano Fietschallenge, de eerste cyclo van het jaar.
Vorig jaar nam ik hier voor de eerste keer deel samen met Arne. Conclusie toen: mooi parcours maar organisatorisch dramatisch. Het parcours werd dit jaar licht gewijzigd maar bleef echt mooi, aan de organisatie werd helaas nauwelijks gesleuteld. Toppunt dit jaar was de tweede bevoorrading na 100km die er niet was, weggestuurd door de politie, zo bleek na de aankomst. Het gebrek aan signaalgevers zorgde op verschillende kruispunten voor gevaarlijke situaties.
In tegenstelling tot vorig jaar verscheen ik deze keer zonder ambitie aan de start. Door de verbouwingen in Sint-Denijs is er dit voorjaar veel minder tijd voor de fiets geweest.
Samen met Arne startte ik in de tweede helft van het pak, ongeveer 1000 renners schreven zich in voor de 150km. Helemaal vooraan stonden een tiental profs, oa. Lars Boom en Thijs Al. Wij zouden echter nooit de kop van de koers zien, door onze slechte startplaatsen reden we maar liefst 5 minuten na de eersten over de startlijn.
De eerste 75km bleef ik samen met Arne in een omvangrijke groep. Na ongeveer 80km werd het tempo echter opgedreven en viel de groep uiteen, met 20 man reed ik weg van de rest en raapten we nog het ene na het andere groepje op. Door de verdwenen bevoorrading op 100km moest ik zuinig zijn met mijn water, krampen bleven echter uit, ik had immers nooit het onderste uit de kan moeten halen om mee te kunnen.
Bij het aanvatten van de laatste klim, Vaalser berg, schoten we nog over met 10 man.
Uiteindelijk werd ik 190ste in 4u53min.
Arne finishte een half uur na mij maar verloor twintig minuten met het verlenen van eerste hulp bij een valpartij.
Ondanks de gebrekkige organisatie toch weer genoten van deze cyclo. Deze keer misschien zelfs nog meer dan anders doordat ik mezelf eens niet tot het uiterste dreef.

Brief aan Sarko

2009-03-26T11:20:00.005+01:00

Mijnheer de president
Beste Nicolas (mag ik Nicolas zeggen?)

Ik val maar meteen met de deur in huis: u stelt me teleur. Tja, ik zeg het maar meteen zoals het is. Ik liep al niet erg hoog met u op, want voorlopig kan ik mij van uw ambstermijn alleen maar herinneren dat u met Carla Bruni bent getrouwd maar dat u tot op het laatste moment ook wel nog terug wilde naar Cecilia. Verder lees ik dat u sinds kort ook samen woont met uw wettelijke echtgenote wat toch een heuse prestatie is, ongeveer een jaar nadat u met haar in het huwelijksbootje bent gestapt. Oh ja, u heeft vast ook andere dingen verwezenlijkt (Ingrid Betancourt is u nog steeds dankbaar), maar daar wil ik het hier nu even niet over hebben.

Waarvoor ik u mail, ik lees dat u het niet zo heeft voor "La princesse de Clèves". En ik die dacht dat alle Fransen zo chauvinistisch waren en hun eigen culturele patrimonium koesterden als was het een kostbare schat. Niet zo voor de president blijkbaar. U doet, wat men de eerste Franse moderne roman pleegt te noemen, af als waardeloos? Pijnlijk toch wel, een boek dat een mijlpaal vormt in de Franse literatuurgeschiedenis, dat al decennialang tot de verplichte lectuur van miljoenen Franse scholieren behoort, dat door universiteitstudenten Frans gretig gelezen wordt, en u vindt het maar niets? Of heeft u het zelf nooit gelezen misschien? Had u voor uw bac een vraag over la princesse en wist u het antwoord niet? Ik zoek een verklaring voor uw belachelijke -excusez le mot- houding. Waar haalt u het om dit boek zo te minachten? Heeft u dan echt geen belangrijker dingen aan uw hoofd? Of een vraag over la princesse thuis hoort in het ambtenarenexamen, daar wil ik met u best wel nog eens over discussiëren, maar om nu te stellen dat enkel "een sadist of een idioot" hierover vragen verwerkt in het examen...?

Nu ja, dit moest me even van het hart, beste Nicolas. Een lichtpunt toch, dankzij uw herhaaldelijke aanvallen op het boek beginnen Franse literatuurliefhebbers -een ras waar u duidelijk niet toe behoort- massaal het boek te herlezen en te promoten. En dat doet me plezier want ik, beste Nicolas, een bescheiden romanistje uit Gent, heb het boek wél graag gelezen. Ik beken: "Je lis La princesse de Clèves" en dat zou u beter ook nog eens doen.

Met vriendelijke groet

Elke Weylandt

Welkom Lukas!

2009-03-26T11:18:00.002+01:00

Et voilà, baby nummer zes voor maart is ook geboren, en het is ... een jongetje! Lukas is de flinke zoon van mama Evelyn en papa Marnik en het lief, klein broertje van grote zus, Hanne. Tot heel binnenkort, kleine man!

Skivakantie

2009-03-19T21:16:00.012+01:00

Ondertussen zijn we al bijna een week terug, hoog tijd dus voor een kort verslag van onze skivakantie in Vallandry. We verbleven er in een ruim appartement met een zalig zuidgeoriënteerd terras. Het gezelschap was bijna hetzelfde als vorig jaar: Arne, Katleen, Annick, Matteo en Jaakske 2 (die was er vorig jaar uiteraard nog niet bij), Willem, Katrijn en Michiel en wij. Vorig jaar wisten we net dat Loïc in aantocht was en heb ik verwoede pogingen ondernomen om dat te verbergen, zonder al te veel succes weliswaar. Katleen en Annick hadden het al door na welgeteld een half uur toen ik mijn slaatje bij de tartiflette onaangeroerd liet :-) En dit jaar was hij dus ook lijfelijk aanwezig en bijzonder geïnteresseerd in de avonturen van Matteo en Michiel.

Het werd een prachtige week met heel mooi weer en goede sneeuw zodat zowel de wandelaars als de skiërs er op en top van genoten hebben. Een mooie afsluiter van een koude winter, hopelijk is de lente hier ondertussen definitief in het land!

Welkom Lie!

2009-03-19T10:12:00.002+01:00

En nóg een babygirl erbij! Vanmorgen, voor dag en dauw, is Ime bevallen van een wolk van een dochter: Lie. Een dikke proficiat en mama Ime en papa Pieter en welkom lieve meid. Binnenkort steken wij de Schelde zeker eens over om je een bezoekje te brengen.

Welkom Inès, Margot en Noor!

2009-03-15T20:56:00.003+01:00

Vooraleer u kreten van verbazing, ontroering of medelijden (wie weet) uitslaakt, het gaat hier niet om een drieling :-) Wel zijn drie vriendinnen deze week bevallen van drie -alweer!- vrouwelijke wondertjes.

Wij verwelkomen, in chronologische volgorde, op deze wereld:

- Inès, dochtertje van An en Gerd en zusje van Nora.
- Margot, dochtertje van Annelies en Raf en zusje van Elisa.
- Noor, dochtertje van Stien en Jeroen en het tweede achterkleinkind langs mijn moeders kant.

Er staan ons dus veel babybezoekjes te wachten de komende weken, want ook bij Jelle zijn we nog niet geraakt en bovendien moeten ook Ime en Evelyn nog bevallen deze maand.

Voor Frederiek

2009-03-04T21:48:00.003+01:00

Geen weer om een hond door te jagen vandaag, maar aangezien renners niet in voornoemde categorie vallen, werd er in Wallonië wel gekoerst, de GP Samyn meerbepaald. Wouter nam de gelegenheid meteen te baat en won er zijn eerste wedstrijd van het seizoen. Deze overwinning droeg hij op aan Frederiek Nolf, zijn goede vriend die exact een maand geleden geheel onverwachts overleed in zijn slaap.

Broerke, trek je op aan dit succes en doe verder zoals je bezig bent, wij blijven ook dit jaar je grootste supporters, je petekindje op kop!

Welkom Jelle!

2009-03-04T21:36:00.003+01:00

Gisterenavond, om 22u30 is Jelle geboren! Met zijn 49cm en 3kg920 is hij een rondere versie van Arne, dixit Renata, de trotse mama. Loïc kijkt alvast uit naar zijn nieuwe speelkameraadje en wij gaan uiteraard zo snel mogelijk op bezoek! Proficiat Renata, Frederik en Arne!

Een streepje reclame

2009-02-04T17:30:00.003+01:00

Onder het motto dat een beetje reclame om een beginnend zelfstandige te ondersteunen nooit kwaad kan, vestigen wij graag jullie aandacht op het tekstenbureau van De Schrijver (zie favorieten). Op de publicatie van die eerste roman is het - helaas - nog steeds wachten, maar ondertussen heeft De Schrijver van schrijven alvast zijn enige en echte beroep gemaakt. Heeft u een wervelende, vlot leesbare en verkopende tekst nodig, één adres: Cactus Communications.

Welkom Zef!

2009-01-28T11:31:00.004+01:00

2008 was een babyjaar, daar hebben wij zelf mee voor gezorgd, maar in 2009 gaan we gewoon verder op hetzelfde elan! Vanmorgen om 7u is Zef geboren, een broertje voor Douwe, een neefje voor Loïc en uiteraard een flinke tweede zoon voor Anneleen en Frederik. Met zijn 49cm en 3kg600 staat hij nu al stevig in het leven!

Bezigheidstherapie

2009-01-22T15:32:00.010+01:00

Wat doet een jonge moeder tijdens haar moederschapsrust: slapen, eten, haar baby bewonderen, entertainen, voeden en verzorgen, huishoudelijke werkjes én -toch in mijn geval- lezen en films die manlief niet interesseren, bekijken. Heb ik de voorbije weken verslonden:

Films

Caché

Vera Drake

Gegen die Wand

My summer of love

Lectuur:

Mijn status is positief (Annemie Struyf en Lieve Blanquaert)

Ik ben god niet (Frank Vandenbroucke)

Onrust in de onderbuik (Marleen Temmerman)

Alle Knacks van de voorbije maanden die hier onaangeroerd zijn blijven liggen en geloof me, dat zijn er veel.

Omega Minor (Paul Verhaeghen): nog aan bezig.

En wat doet Loïc ondertussen? Meelezen tiens, al is dat wel nog redelijk vermoeiend, getuige de foto hieronder.

Winter op zijn best

2009-01-11T18:30:00.004+01:00